Pytania Czytelników - archiwum
kliknij tutaj:
redakcja@zyjmydluzej.com.pl
W razie potrzeby skontaktujemy się z jednym z naszych lekarzy-konsultantów.
Odpowiedź znajdziesz w swojej skrzynce pocztowej.
O co pytają czytelnicy "Żyjmy dłużej"
Bardzo proszę o informacje na temat przyczyny powstania i sposobu leczenia ostrogi pietowej.
Przyczyną powstania ostrogi piętowej jest przewlekły stan zapalny toczący się w okolicy pięty, który jest spowodowany podrażnieniem włókien nerwowych tej okolicy, przewlekłym przeciążeniem więzadeł, zapaleniem pochewek ścięgien. Przy długotrwałym stanie zapalnym tworzy się w okolicy pięty dziobata narośl, tzw. ostroga. Towarzyszy temu ból okolicy pięty, na początku tylko podczas długiego stania, później również w spoczynku. Aby stwierdzić istnienie ostrogi, należy wykonać zdjęcie rentgenowskie.
Leczenie nie jest łatwe. Zaczynamy od noszenia specjalnych wkładek do obuwia odciążających piętę oraz obuwia amortyzującego nacisk pięty na podłoże. Gdy okaże się to nieskuteczne, możemy skorzystać z zabiegów fizykoterapeutycznych, np. jonoforezy, laseroterapii, ultradźwięków. By łagodzić bóle należy zażywać leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, np. diclofenac, majamil, profenid.
W przypadku braku poprawy można przeprowadzić zabieg operacyjny usuwający bolesną ostrogę.
20-12-00 Kryształy japońskie
Jak zażywać kryształy japońskie - algi morskie: wewnętrznie i zewnetrznie. Na co pomagają? Proszę napisać, czy pomagają rownież na otylość.
Nie posiadamy informacji o stosowaniu kryształów - alg morskich. Proponujemy Pani o zwrócenie się w tej sprawie do specjalistów zajmujących się terapiami alternatywnymi. Podajemy Pani adresy wybranych renomowanych ośrodków:
1. Polskie Towarzystwo Akupunktury, 02-095 Warszawa, ul. Winnicka 10, tel. 0-22/659 82 66
2. Vinam - Wietnamskie Centrum Leczenia Akupunktury, 03-717 Warszawa, ul. Ks. Kłopotowskiego 14, tel. 0-22/619-31-19
3. Sakura - Japoński Gabinet Akupresury, 02-516 Warszawa,ul. Starościńska 8/12, tel. 0-22/49-71-03
4. Centrum Homeopatii, 01-033 Warszawa, ul. Miła 33, tel. 0-22/723-90-80
5. Ośrodek Tradycyjnej Medycyny Chińskiej, 02-605 Warszawa, ul. Ursynowska 36/38 m 17, tel.0-22/844-19-94
6. Instytut Żywności i Żywienia - Poradnia Chorób Metabolicznych, 02-903 Warszawa, ul. Powsińska 61/63 tel. 0-22/42-05-71
7. Fundacja "Valeo" - Zdrowie i Natura, 02-496 Warszawa, ul. Czerwona Droga 5/48, tel. 0-22/667-28-28
8. Aku-Med. - Gabinet Medycyny Tybetańskiej, 00-113 Warszawa, ul. Emilii Plater 55/219, tel.0-22/620-93-01
9. Centrum Medycyny Komplementarnej, 02-349 Warszawa, ul. Baęniowa 3, tel.0-22/823-47-17
Może w którymś z proponowanych przez nas ośrodków znajdzie Pani lepszą dla siebie metodę leczniczą (np. w leczeniu otyłości, o której Pani pisze).
19-12-00 Borelioza
Co wywołuje boreliozę? Jakie są jej objawy?
Boreliozę wywołuje krętek - Borrelia burgdofieri. Krętek przenoszony jest przez kleszcze; w Polsce przez kleszcze należące do gatunku Ixodes ricinus. Rezerwuarem bakterii - krętków jest natomiast zwierzyna płowa, np. sarny.
Okres wylęgania choroby wynosi od 3 do 32 dni. Choroba przebiega w trzech okresach.
W I okresie choroby w miejscu ukąszenia przez kleszcza tworzy się plamka, która rozszerza się w postać wykwitu plamisto-girlandowatego. Zmianom na skórze towarzyszą następujące objawy kliniczne: gorączka, stany podgorączkowe, osłabienie, objawy grypopodobne, bóle mięśniowo-stawowe, powiększenie węzłów chłonnych.
W II okresie choroby występuje wysiew bakterii do krwi. Objawy kliniczne zależą od narządowego umiejscowienia się bakterii. Może dojść do zajęcia stawów, oczu, serca, centralnego układu nerwowego.
W III okresie choroby przedstawione wyżej objawy chorobowe ze strony zajętych narządów przybierają charakter przewlekły i mogą prowadzić do ciężkich nieodwracalnych zmian.
Warto jednak zaznaczyć, że u części osób zarażonych przebieg choroby może być bezobjawowy.
18-12-00 Co poradzić na bóle nadgarstków?
Od kilku miesięcy odczuwam niezbyt silne bóle nadgarstków (zwłaszcza u prawej ręki) oraz najmniejszego palca. Jestem pewien, że związane jest to z pracą na komputerze (kilka godz. dziennie od ok. 2 lat). Mimo poprawienie warunków pracy (ergonomiczna klawiatura, odpowiednie krzesło, przerwy co pewien czas) bóle te występują już nawet po krótkim pisaniu na klawiaturze lub podczas innej pracy wymagającej częstego używania nadgarstków np. malowania pędzlem.
Czy wystarczyłyby do usunięcia tej dolegliwości np. jakieś leki, masaże lub rehabilitacja czy potrzebny byłby zabieg chirurgiczny? Zaznaczam, że nie mogę zrezygnować całkowicie z pracy na komputerze (to byłby chyba najprostsza rada).
Długotrwała i nieustanna praca z komputerem przyczynia się do powstania zmian przeciążeniowych ścięgien i mięśni nadgarstków, co powoduje opisywane przez pana dolegliwości. Jaka jest więc rada? W okresie ostrych bólów trzeba zrobić przerwę w pracy z komputerem. Można wspomagać się żelami o działaniu miejscowym, które mają w swoim składzie środki przeciwzapalne i przeciwbólowe, np. profenid żel, fastum żel, naproxen żel.
Gdy okaże się to nieskuteczne można zastosować zabiegi fizykoterapeutyczne: ultradźwięki, pole magnetyczne czy laser. W leczeniu nie przeprowadza się zabiegów operacyjnych.
Uważam, że nie ma potrzeby rezygnacji z pracy przy komputerze, należy to jednak robić rozsądnie, mając na uwadze możliwe konsekwencje.
15-12-00 Gronkowiec złocisty
Moja mama jest w szpitalu, miała kilka operacji i zarażono ją gronkowcem złocistym (w jelitach). Nie reaguje na wszystkie antybiotyki (czy jest to możliwe?). Prosiłabym o informacje na temat tej choroby.
W swoim liście porusza Pani ważny problem zakażeń szpitalnych. W normalnych warunkach ponad 1/3 osób jest nosicielami gronkowca złocistego. Występuje on między innymi na skórze i w układzie pokarmowym zdrowego człowieka.
W warunkach fizjologicznych (prawidłowych) człowiek jest odporny na obecność tych bakterii dzięki sprawnym barierom ochronnym.
Problemy zaczynają się przy osłabieniu odporności, tak jak w przypadku Pani mamy, która przeszła wiele operacji. Wtedy mogą pojawić się zakażenia skóry, spojówek, błon śluzowych nosa, gardła i dalszej części przewodu pokarmowego (w tym jelit) oraz pochwy. Z tych okolic zakażenie może rozprzestrzenić się po całym organizmie.
Dodatkowym niekorzystnym czynnikiem jest pobyt w szpitalu, który stanowi rezerwuar gronkowców opornych na wiele antybiotyków. Dochodzi wtedy do zakażenia szczepami (odmianami) bakterii, które są oporne na wiele leków (antybiotyków). To zjawisko oporności jest związane z nasilonym i często nieprawidłowym stosowaniem tych środków.
Co więcej, zjawisko oporności rozprzestrzenia się i jedne bakterie przekazują odpowiednie geny drugim. Jest to trudna sytuacja na całym świecie, nie tylko w Polsce. Dostrzeżono tę oporność przy okazji jednego z leków używanych w zwalczaniu infekcji gronkowcowych - metycylliny. Doszło do tego, że jedynym ostatecznym "ratunkiem" w walce z gronkowcami został inny antybiotyk - wankomycyna. Niestety, coraz częściej obserwuje się oporność również na ten lek. Mamy nadzieję, że wankomycyna będzie skuteczna w przypadku Pani mamy.
Cały czas mamy nadzieję, że tworzone właśnie teraz nowe antybiotyki okażą się skutecznym "orężem" w walce z infekcjami wywołanymi gronkowcem złocistym.
14-12-00 Czy dieta ma wpływ na zaćmę?
Chciałabym dowiedzieć się, gdzie można uzyskać więcej informacji na temat wpływu diety i roli wolnych rodników na rozwój zaćmy.
Soczewka oka umożliwia ostre widzenie z bliska oraz z daleka. Odpowiedzialna jest za to jej zdolność do ogniskowania promieni świetlnych. Soczewka prawidłowa jest przezroczysta. W wyniku szeregu patologicznych zmian w strukturze białek budujących soczewkę, dochodzi do jej zmętnienia i powstawania tak zwanej zaćmy.
Typowym objawem zaćmy jest między innymi widzenie jakby przez mgłę, osłabienie widzenia nocą, zmniejszanie ostrości widzenia, zaburzenia w widzeniu pod światło.
Związek pomiędzy wolnymi rodnikami a procesami degeneracyjnymi soczewki, a w konsekwencji rozwojem zaćmy, jest bardzo istotny. Soczewka jest przecież organem bardzo narażonym na światło słoneczne oraz promieniowanie ultrafioletowe, które powodują powstawanie w niej wolnych rodników tlenowych. Wolne rodniki tlenowe (związki niezmiernie aktywne biologicznie) odpowiedzialne są za destrukcję białek, inicjują procesy peroksydacji lipidów (produkty powstałe w trakcie peroksydacji lipidów powodują nieodwracalne zmiany w komórkach organizmu).
Jednym z mechanizmów zabezpieczających soczewkę przed "atakiem" wolnych rodników tlenowych są antyoksydanty (przeciwutleniacze) dostarczane organizmowi wraz z dietą.
Tak więc dieta i uzupełnianie dzięki niej potencjału antyoksydacyjnego organizmu hamują w znacznym stopniu rozwój zaćmy. Błędy żywieniowe stanowią ważny czynnik w rozwoju tej choroby.
Do najistotniejszych antyoksydantów fazy wodnej zaliczamy askorbinian (witamina C). Bogatym źródłem witaminy C jest między innymi: czerwona i zielona słodka papryka, brokuły, brukselka, kalafior, truskawki, szpinak.
Do witamin - przeciwutleniaczy, zapobiegających rozwojowi zaćmy w wyniku neutralizowania wolnych rodników tlenowych, zaliczamy również witaminę A i E. Źródłem witaminy E są między innymi: oleje roślinne, migdały, soja, nasiona słonecznika, ziarna zbóż, zielone warzywa liściaste. Bogatym źródłem prowitaminy A (beta-karotenu) są ciemnopomarańczowe i ciemnozielone warzywa, marchewka, suszone morele, kalarepa, jarmuż, dynia.
Nie wolno zapominać o innych związkach dezaktywujących wolne rodniki tlenowe np. glutationie (występującym w takich pokarmach jak: awokado, szparagi, arbuzy) oraz koenzymie Q, który spożywamy w sardynkach, makrelach, orzeszkach ziemnych i pistacjowych, soi, orzechach włoskich i sezamie.
W przypadku niemożności stosowania diety bogatej w substancje przeciwutleniające, należy stosować suplementację żywieniową gotowymi preparatami witaminowymi o działaniu antyoksydacyjnym.
13-12-00 Migotanie przedsionków
Choruję na utrwalone migotanie przedsionków, które jest oporne na leki. Poza tym duże dawki leków spowodowały dolegliwości ze strony wątroby, dwunastnicy, słuchu, wzroku. Podobno wszczepia się chorym defibrylatory znoszące migotanie przedsionków.
Proszę o informację na ten temat.
Z migotaniem przedsionków można żyć. Wiele osób ma tę arytmię przez całe lata i nie stwarza to im większych ograniczeń w normalnym życiu. Ograniczenia może natomiast powodować schorzenie serca, które doprowadziło do migotania przedsionków, i musi ono być leczone.
Wszczepienie defibrylatorów-kardiowerterów nie jest metodą leczenia często stosowaną, gdyż są to urządzenia bardzo kosztowne. Wszczepia się je osobom z zaburzeniami rytmu zagrażającymi życiu, czyli migotaniem komór lub niektórymi formami częstoskurczu komorowego. Wystąpienie tych zaburzeń rytmu jest bowiem właściwie równoznaczne ze śmiercią kliniczną i bez natychmiastowej defibrylacji chory nie ma szans na przeżycie. W Pana przypadku nie ma potrzeby ani sensu wszczepianie takiego urządzenia. W grę wchodzi tylko leczenie farmakologiczne, pod osłoną leków łagodzących skutki uboczne stosowanych specyfików.
12-12-00 Grzybica pochwy
Co powoduje grzybicę pochwy? W jaki sposób można się nią zarazić? Jak się ją leczy?
Najczęściej zakażenie grzybami dotyczy skóry sromu i błony śluzowej pochwy; wywołane jest przez drożdżaki chorobotwórcze. Są to organizmy saprofitujące, czyli takie, które bytując w normalnych warunkach nie wywołują żadnych objawów. W warunkach zmienionych, np. zmiana pH pochwy z kwaśnej na zasadową lub przy innych czynnikach (obniżona odporność, niedobór witamin z grupy B, ciąża, cukrzyca, antybiotykoterapia) stają się one organizmami chorobotwórczymi.
Ciąża sprzyja grzybicy narządów płciowych nie tylko poprzez zmianę pH pochwy, lecz także rozpulchnienie błony śluzowej, która staje się doskonałą pożywką. Uważa się, że u 40% ciężarnych występuje grzybica pochwy.
O dokładnym rozpoznaniu decydują dolegliwości i objawy stwierdzone przez ginekologa, a także obraz mikroskopowy.
Najczęstszą drogą szerzenia się zakażenia jest współżycie płciowe.
Podaje się preparaty nystatyny. Leczenie musi dotyczyć zawsze obojga partnerów (partnera leczy się lekami stosowanymi miejcowo).
11-12-00 Jak leczyć nadżerkę?
Mam 28 lat i nigdy nie miałam żadnych kłopotów ginekologicznych. Jednak ostatnio w czasie badania lekarz wykrył u mnie nadżerkę na szyjce macicy. Zalecił leczenie zachowawcze, ale nadżerka pozostała. Mam więc mieć tzw. wypalankę. Bardzo boję się tego zabiegu.Chciałabym prosić o informacje o mojej chorobie, a także o opinię, czy leczenie zaproponowane przez lekarza jest konieczne?
Nadżerka powstaje w części pochwowej macicy wtedy, gdy w wyniku zmian patologicznych (np. przewlekłego stanu zapalnego) pojawia się tam nieprawidłowy nabłonek. Początkowo może nie dawać żadnych objawów, potem natomiast mogą pojawić się upławy lub tzw. plamienia kontaktowe (po zbliżeniu). Chorobę wykrywa się najczęściej w czasie badania ginekologicznego. Pierwszym etapem leczenia jest terapia zachowawcza, a więc podawanie środków przeciwzapalnych. Gdy nadżerka nie ustępuje, trzeba usunąć chorobowo zmieniony nabłonek. Można to zrobić metodą elektrokoagulacji (wypalania). Inną metodą jest krioterapia, czyli zastosowanie niskich temperatur, a także laseroterapia lub konizacja, czyli usunięcie chorego fragmentu szyjki. Przed zabiegiem lekarz zaleca zwykle wykonanie cytologii lub badania kolpoksowego (oglądanie szyjki za pomocą specjalnego przyrządu).
Bywają sytuacje, kiedy trzeba wykonać rozleglejszy zabieg - usunąć całą szyjkę macicy. Dzieje się tak w przypadku, kiedy badanie cytologiczne wykazuje tzw. grupę IV lub V. O tym, jakie leczenie jest konieczne, decyduje lekarz. Nie wolno zwlekać z podjęciem leczenia, gdyż zawsze istnieje niebezpieczeństwo, że z długo nie leczonej nadżerki może rozwinąć się rak. Zabieg trwa krótko i jest prawie bezbolesny.
08-12-00 Kłopoty z wypróżnieniem
Od pewnego czasu cierpię na zaparcia. Jak można sobie z tym poradzić?
Kłopoty z wypróżnianiem to coraz częstsza dolegliwość naszego społeczeństwa. Wiąże się to z naszym trybem życia, w którym unikamy ruchu, a większość czasu spędzamy za biurkiem i domowych fotelach. Inną przyczyną może być też sposób odżywiania.
Proponujemy zmienić tryb życia na bardziej aktywny, sugerujemy odbywanie dłuższych spacerów, jogging, aerobik, jazdę na rowerze, pływanie. Aktywność fizyczna wpływa na pracę jelit, poprawia pasaż jelitowy, a tym samym zapobiega zaparciom.
Należy również pamiętać o odpowiedniej diecie. Jest to również ważny element w profilaktyce zaparć. Powinno się spożywać bogate w błonnik produkty, takie jak otręby, ciemne pieczywo, warzywa, owoce - świeże i suszone, np. śliwki. Błonnik reguluje czynność przewodu pokarmowego. W diecie należy też wystrzegać się potraw zapierających, np. kakao, czekolada, białe pieczywo. Ważną czynnością są też godziny regularnych wypróżnień. Często bowiem zaniechanie tej czynności w momencie potrzeby (z powodu skrępowania, braku czasy lub miejsca) powoduje rozregulowanie pracy jelit. Radzę więc np. rano, po wstaniu z łóżka, zrobić przez kilka dni próbę wypróżnienia. Nie należy zrażać się niepowodzeniami występującymi na początku. Często bowiem ten sposób postępowania daje dobre wyniki.
Gdy pomimo wdrożonego opisywanego powyżej postępowania dolegliwości nie ustąpią, można pomóc sobie zażywając preparaty ziołowe, tj. Regulax, Xenna.
Gdy jednak nadal nie przynosi to efektu, należy skonsultować się z lekarzem i wykluczyć inne przyczyny zaparć.
06-12-00 Groźny helicobacter pylori
Co oznacza stwierdzenie w czasie gastroskopii: test ureazowy dodatni oraz jakie leczenie będzie stosowane?
Helicobacter pylori jest bakterią powszechnie uznawaną za patogenny czynnik choroby wrzodowej. Skojarzona terapia przeciwbakteryjna jest skuteczna nie tylko w leczeniu choroby, ale także znacznie zmniejsza częstość jej nawrotów. U Pani w śluzówce żołądka wykrytą tę bakterię - wskazuje na to dodatni wynik testu ureazowego. Powstaje pytanie, jakie są wyniki gastroskopii, czy lekarz wykonujący badanie stwierdził u Pani zmiany patologiczne, np. wrzody żołądka?
Jeśli tak, to prawdopodobnie otrzyma Pani leczenie przeciwbakteryjne według odpowiednio dobranego schematu. W opracowanych schematach stosuje się między innymi dwa antybiotyki oraz jeden z inhibitorów pompy protonowej i antagonistę receptora H.
05-12-00 Odleżyny
Moja mama od dłuższego czasu choruje (leży w domu). Czy grożą jej odleżyny? Jak należy im przeciwdziałać?
Odleżyny to martwiczo zmieniona tkanka powstała na skutek zaburzeń ukrwienia, które jest wynikiem przewlekłego ucisku najczęściej występującego w okolicach kości krzyżowych, kości kulszowej, krętaczy kości udowej, na piętach. Odleżyny powstają u osób przewlekle chorych, leżących, po udarach mózgowych, urazach kręgosłupa. Są to osoby bardziej narażone na inne powikłania ze względu na gorszą odporność i współistniejące schorzenia. Początkowo w miejscu ucisku dochodzi do zaczerwienienia skóry, potem pojawia się obrzęk, stwardnienie, zmiany martwicze skóry.
Najlepszym leczeniem odleżyn jest zapobieganie ich powstaniu. Co można zrobić? Koniecznie należy zmniejszyć ucisk na podatne okolice, przekładać chorego, używać specjalnych materacy, podkładek i poduszek. Ważne jest utrzymanie skóry w suchym i czystym stanie, pomaga to zapobiec uszkodzeniu maceracji skóry. Istotne jest, by chora, jeśli to możliwe, pozostawała aktywna, ruch poprawia bowiem krążenie obwodowe, które ma znaczenie dla powstawania zmian na skórze.
Leczenie odleżyn zależy od stopnia zaawansowania. Mniejsze i płytsze goją się samoistnie po wyeliminowaniu ucisku. Można spróbować kilka razy dziennie oklepywać skórę wokół nich, masować zaczerwienione miejsca (ale nie ranę) spirytusem, można też spróbować smarować odleżynę Solcoserylem lub maścią propolisową kupioną w sklepach zielarskich czy pszczelarskich (przedtem należy sprawdzić, czy chora nie ma uczulenia na propolis - bo to się czasami zdarza). Większe odleżyny wymagają usunięcia martwiczych tkanek, oczyszczenia rany oraz zastosowania nowoczesnych opatrunków, w skład których wchodzą hydrofilne polimery. Opatrunki takie są do nabycia w aptekach.
Bardziej zaawansowane odleżyny, które drążą do tkanki podskórnej i mięśni wymagają chirurgicznego zabiegu operacyjnego, usunięciu martwych tkanek i zastosowaniu przeszczepów skórnych. Są to jednak dość skomplikowane zabiegi. Dlatego też tak dużą wagę należy przywiązywać do zapobiegania odleżynom przez stałą pielęgnację i utrzymanie rygorystycznej higieny chorego.
04-12-00 Jak leczyć WZW B?
Interesuje mnie leczenie zapalenia wątroby typu C. Ojciec mój jest chory od 5 lat. Leczony był interferonem, ale bezskutecznie. Poszukujemy dostępnych metod leczenia. Bardzo proszę o informację.
Leczenie wirusowego zapalenia wątroby typu C jest trudne. Napisał Pan do nas bardzo zdawkowo, że leczenie okazało się nieskuteczne. Na podstawie jakich badań diagnostycznych postawioną taką diagnozę? Jak długo pana ojciec był leczony interferonem? Nic Pan o tych ważnych dla nas informacjach nie napisał.
Możemy Pana poinformować, że w przypadku braku skuteczności leczenia interferonem stosuje się leki innego rodzaju np. rybawirynę.
Znanym w całym kraju specjalistą w dziedzinie leczenia zakażeń wirusowych wątroby jest profesor Ciamciara. Profesor pracuje w Warszawie w Szpitalu Zakaźnym mieszczącym się przy ulicy Wolskiej.
Nasza propozycja to skonsultowanie się z profesorem w celu uzyskania informacji w jaki sposób prowadzić leczenie Pańskiego ojca.
01-12-00 Jaka jest przyczyna zakażenia układu moczowego?
Od kilku miesięcy mam dolegliwości związane z układem moczowym. Przy obecnie częstszym oddawaniu moczu oczuwam szczypanie w okolicy ujścia cewki moczowej. Po przeprowadzeniu posiewu wykryto bakterie Proteus Mirabilis. Jaka może być przyczyny zakażenia?
Zakażenie układu moczowego to stan, w którym bakterie przenikają i namnażają się w jałowym (niezakażonym) dotychczas środowisku tego układu. Sprawcami zakażenia są zwykle bakterie gram ujemne, w 80% bakterie (pałeczki) okrężnicy - Escherichia Coli, dalsze miejsca zajmują bakterie z grupy Proteus i Klebsiella. Przyczyną infekcji dróg moczowych mogą być również bakterie gram dodatnie, najczęściej paciorkowce, kałowy i gronkowiec biały.
Rzadsze są zakażenia grzybicze, ale częstsze niestety zakażenia chlamydiami i rzęsistkiem pochwowym. Wirusy nie powodują zwykle zakażeń układu moczowego.
Najczęściej drobnoustroje docierają drogą występującą z zewnątrz: wskutek wtargnięcia bakterii z najbliższego otoczenia. Bliskość anatomiczna zakończenia przewodu pokarmowego (odbytu) i ujścia zewnętrznego cewki moczowej u dziewczynek i kobiet sprzyja powstawaniu zakażeń. Przedsionek pochwy i ujście zewnętrzne cewki moczowej są to idealne miejsca do rozwoju bakterii - ciepłe, wilgotne, ciemne, dodatkowo narażone na urazy wskutek aktywności seksualnej.
Zakażenie układu moczowego może przybierać różną postać. Jedną z nich jest zapalenie pęcherza moczowego. Objawy tego zapalenia to uczucie dyskomfortu przy oddawaniu moczu, zwiększenie częstości oddawania moczu. W badaniu moczu stwierdza się zwiększoną liczbę krwinek białych (leukocytów) - ropomocz - i znamienną bakteriurię (tzn. ilość bakterii w 1 ml moczu).
Jeśli rozpoznano zakażenie układu moczowego, leczenie najpierw antybiotykiem, a następnie chemoterapeutykami powinno być prowadzone przez około 3 tygodnie, gdyż krótszy czas terapii nie gwarantuje zupełnego wyzdrowienia. W czasie trwania leczenia powinno się zrezygnować ze współżycia. We wszystkich postaciach zakażeń układu moczowego wskazane jest przeprowadzenie diagnostyki obrazowej (USG) i badań laboratoryjnych.
Profilaktyka polega na skrupulatnym przestrzeganiu higieny intymnej, nieprzetrzymywaniu moczu, picia dużej ilości płynów w ciągu doby, noszeniu bawełnianej bielizny.
Przy zakażeniach typu Proteus możliwe jest mechaniczne wprowadzenie flory bakteryjnej podczas stosunku ze względu na częstość przebywania tego szczepu pod napletkiem penisa. Rygorystyczne przestrzeganie higieny intymnej obejmują również partnera męskiego.
30-11-00 Zerwane więzadła
Jeszcze 2 lata temu uprawiałem sport, a bieganie nie sprawiało mi żadnych trudności. Wszystko zaczęło się na rozgrzewce. Chcąc wybić piłkę z bramki zahaczyłem nogą o siatkę i poczułem ból w kolanie. Po kilku dniach mi przeszło, ale grając na sali w piłkę podczas gwałtownego hamowania poczułem ból z tyłu kolana i tak jakby mi coś zeskoczyło. Po tygodniu przeszło! Spokój był przez jakieś 2 lata (w piłkę już nie gram) do przedwczoraj, źle jakoś stanąłem i poczułem ten sam ból z tyłu kolana! Kolano mi spuchło z przodu! Czy to aby nie są zerwane więzadła?
Ból kolan występuje z wielu powodów. Podczas nagłego skrętu kolana może dojśc do uszkodzenia różnych struktur aparatu torebkowo-więzadłowego kolan, np. łąkotek, torebki stawowej, więzadeł. Każdemu z tych urazów towarzyszy ból, obrzęk i krwiak kolana. Tak więc, by odpowiedzieć Panu, co faktycznie jest przyczyną Pana dolegliwości należałoby kolano dokładnie zbadać.
W trakcie badania ortopedycznego można bowiem wstępnie ocenić, czy kolano jest stabilne (niestabilność jest objawem uszkodzenia więzadeł), czy występują charakterystyczne dla uszkodzenia łąkotek objawy, czy w kolanie gromadzi się płyn wysiękowy. Aby to stwierdzić konieczna jest więc wizyta u lekarza ortopedy, gdyż z perspektywy listownej porady nie jesteśmy w stanie postawić diagnozy.
Jest Pan osobą aktywnie uprawiającą sport, dlatego nie można tej sprawy zbagatelizować. Być może konieczne będzie wykonanie dokładniejszego badania - badania USG kolana, albo unieruchomienie kolana w opatrunku gipsowym na 2-3 tygodnie, by naruszone struktury wewnątrzstawowe miały czas się zagoić.
Jedno co mogę powiedzieć na pewno to musi Pan pozwolić kolanu na pewien czas odpocząć, należy więc zrezygnować z piłki.
29-11-00 Zapalenie żył kończyn dolnych
U mojej mamy stwierdzono zapalenie żył kończyn dolnych. Proszę o informacje na temat leczenia tej choroby.
Zapalenie żył kończyn dolnych może dotyczyć żył powierzchownych bądź żył głębokich.
Zapalenie żył powierzchownych jest schorzeniem, w którym zalecamy pacjentowi chodzenie, oprócz tego stosujemy niesteroidowe leki przeciwzapalne np. Butapirazol, Diclofenac, miejscowe maści z heparyną oraz leki poprawiające krążenie w naczyniach żylnych.
Zapalenie żył głębokich jest znacznie poważniejszą chorobą, ze względu na możliwość wystąpienia niebezpiecznych, często groźnych dla życia powikłań pod postacią zatoru tętnicy płucnej i zespołu pozakrzepowego.
Przypadki zakrzepicy żył głębokich często wymagają hospitalizacji. W okresie początkowym, ostrym, zalecane jest leżenie z uniesionymi ku górze kończynami, oprócz tego podajemy leki przeciwzakrzepowe np. heparynę.
Dopiero, gdy dolegliwości (bóle i obrzęki) zaczynają się zmniejszać, można powoli i ostrożnie zaczynać uruchamiać chorego.
28-11-00 Jak można zaradzić stulejce?
Mam 16 lat. Moim największym problemem jest nieusuwający się napletek. Wiem że mogę mieć problemy ze współżyciem. Zapewne poddanie się zabiegowi obrzezania jest najskuteczniejszym rozwiązaniem. Niestety nie mam tyle odwagi by pójść z tym do poradni. Dlatego za wszelką cenę chciałbym tego uniknąć.
Może są jakieś sposoby umożliwiające samodzielne rozwiązanie tego problemu, jeśli tak to jakie?
Stulejką nazywamy wrodzone lub nabyte przewężenie napletka, który nie może być odprowadzony poza żołądź. Przyrośnięty i zlepiony z żołędzią napletek jest u małych chłopców w wieku do 1. roku życia stanem fizjologicznym i nie wymaga leczenia.
O stulejce mówi się wtedy, gdy napletek jest nieodprowadzalny w ciągu pierwszych 3 lat życia, otwór napletka jest tak wąski, że nie widać ujścia zewnętrznego cewki moczowej, a sam napletek nie pozwala na odprowadzenie i obnażenie żołędzi prącia. U małych dzieci zlepy żołędziowo-napletkowe łatwo jest usunąć metodą zachowawczą poprzez ćwiczenia napletka w kąpieli, w zanurzeniu dolnej części tułowia w ciepłej wodzie i stopniowym, bardzo delikatnym odsuwaniu napletka ku tyłowi, stopniowo przez kilka lub kilkanaście dni. Osiąga się po tym czasie zazwyczaj pozytywny skutek. Mógłby Pan spróbować tej metody.
U mężczyzny, który ma wąski, długi napletek, nie dający nadziei na odprowadzenie przez systematyczne odciąganie w kierunku nasady prącia, należy przeprowadzić zabieg chirurgiczny. Bez tego nie pozbędzie się Pan stulejki. Zabiegi takie wykonywane są w każdym oddziale chirurgii oraz w lecznicach spółdzielczych i prywatnych miastach wojewódzkich, wystarczy przeczytać ogłoszenia w codziennej prasie. Żadne skierowanie nie jest wymagane.
Jeśli stulejka nie będzie zoperowana, będzie miał Pan w przyszłości kłopoty ze współżyciem.
Zabieg, o którym piszemy nie jest obrzezaniem, a jedynie podcięciem małego mięśnia, który utrzymuje napletek.
27-11-00 Plamy na skórze
Objawem jakiej choroby są plamy na skórze nad górną wargą występujące tylko w czasie silnego nasłonecznienia? Czy można prosić o adres lub telefon do bardzo dobrego lekarza, który mógłby mi pomoc odnaleźć przyczynę powstawania tych plam oraz który wyleczyłby je.
Opisywana przez Panią zmiana mogłaby odpowiadać ostudzie, a zwłaszcza ostudzie przyustnej. Jednakże to schorzenie pojawia się niezależnie od nasłonecznienia. Może to być także rodzaj uczulenia na kosmetyki wyzwalanego promieniowaniem słonecznym.
Trudno mi zgadywać. Musi Pani po prostu zgłosić się do dermatologa, a ten obejrzy osobiście plamy i na pewno ustali odpowiednie rozpoznanie.
24-11-00 Jak pozbyć się naczyniaka jamistego?
Mój dziesięciomiesięczny syn ma na prawym policzku naczyniak jamisty. Proszę o bliższe informacje i możliwości leczenia.
Naczyniak jamisty należy do najczęstszych guzów łagodnych w wieku niemowlęcym i dziecięcym. Naczyniak typu krwawej gąbki w mniejszym lub większym stopniu przekracza poziom skóry. Guzy tego typu są miękkie, wypełnione krwią.
Wzrost niektórych guzów bywa bardzo szybki. Obserwuje się często spontaniczny zanik guzów między 2. a 3. rokiem życia.
O sposobie leczenia naczyniaka powinien zadecydować lekarz onkolog. Leczenie tego typu zmian można przeprowadzić, stosując różne metody terapeutyczne - leczenie chirurgiczne, leczenie za pomocą elektrokoagulacji itp.
Proponujemy Pani konsultację w Klinice Onkologii Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie, gdzie u lekarzy chirurgów-onkologów uzyska Pani pomoc w leczeniu synka. Kierownikiem Kliniki Onkologii jest profesor Tadeusz Woźniak. Telefon do Instytutu - 632-12-81 (pokój lekarski Kliniki tel. wew. 119 lub 124).
23-11-00 Stopa cukrzycowa
Zwracam się z uprzejmą prośbą o przekazanie informacji o ośrodkach w Polsce specjalizujących się w leczeniu "stopy cukrzycowej". Moją prośbę proszę potraktować jako bardzo ważną, za co z góry dziękuję.
Zagadnienie, z którym Pan się do nas zwrócił, stanowi duży problem kliniczny. Stopa cukrzycowa jest późnym powikłaniem cukrzycy. Nie leczona cukrzyca może prowadzić do interwencji chirurgicznej - amputacji kończyny. Pacjenci z tego rodzaju powikłaniami powinni znajdować się bezwzględnie pod doskonałą opieką lekarzy diabetologów, bardzo dbać o utrzymanie prawidłowego poziomu cukru w organizmie i stosować odpowiednią pielęgnację stóp.
Podajemy Panu wszelkie znane adresy, które pomogą Panu wybrać najlepszy ośrodek leczący powikłania cukrzycy. Proponujemy, aby skontaktował się Pan z Polskim Towarzystwem Diabetologicznym, 84-402 Gdańsk, ul. Kliniczna, tel. 0-58/341-80-01 w. 289, fax 0-58/341-18-03 lub Polskim Stowarzyszeniem Diabetyków, 85-065 Bydgoszcz, ul. Chodkiewicza 9/11B m. 6, tel. 0-52/21-20-14.
Ośrodkami klinicznymi, w których mógłby Pan zasięgnąć porady oraz konsultacji, są między innymi:
1. Katedra i Klinika Chorób Wewnętrznych i Diabetologii Śląskiej Akademii Medycznej (kierownik profesor Krzysztof Strojek), 41-800 Zabrze, ul. 3 Maja 13/15, fax 0-32/ 271-46-17.
2. Katedra i Klinika Chorób Wewnętrznych AM (kierownik profesor Jan Tatoń), 03-242 Warszawa, ul. Kondratowicza 8, fax (0-22) 811-67-52.
3. ZOZ Poznań-Jeżyce, Szpital im. Raszei, Oddział Chorób Wewnętrznych i Diabetologii (kierownik profesor Bogna Wierusz-Wysocka), 60-834 Poznań, ul. Mickiewicza 2, fax 0-62/847-45-79.
4. Katedra Chorób Metabolicznych AM (kierownik profesor Jacek Sieradzki), 31-501 Kraków, ul. Kopernika 15, fax 0-12/421-97-86.
Podaliśmy Panu adresy najlepszych ośrodków diabetologicznych w Zabrzu, Warszawie, Poznaniu oraz Krakowie.
22-11-00 Zespół jelita wrażliwego
Zauważyłem u siebie dziwne objawy występujące najczęściej po jedzeniu. Pojawiają się biegunki, uczucie przelewania i pełności w brzuchu.
Uczucie przelewania się w brzuchu, burczenia, któremu towarzyszą biegunki, to objawy występujące w zespole jelita drażliwego. Jest to częsta przyczyna zaburzeń żołądkowo-jelitowych. Zespół jelita drażliwego jest chorobą psychosomatyczną, to znaczy taką, w której czynniki psychiczne odgrywają istotną rolę.
Jelita są otoczone cienkim pierścieniem mięśni, które kurczą się i rozkurczają, wywołując pasaż pokarmu. Ruch ten nazywany jest perystaltyką jelit. Ma charakter regularny i powodują przesuwanie pokarmu.
W zespole drażliwego jelita ruch ten jest zaburzony. Uważa się, że napięcie emocjonalne, stresy, napięcia lękowe prowadzą do nieskutecznych i wadliwych skurczów mięśni. Rozpoznanie tego zespołu wymaga wykluczenia innych schorzeń mogących powodować podobne objawy, np. nietolerancję laktozy, alergie pokarmowe, zakażenia pasożytnicze czy zaburzenia wydzielnicze trzustki.
Leczenie polega na unikaniu stresu, prowadzeniu higienicznego trybu życia oraz opracowaniu na zasadzie osobistych obserwacji diety, która wydaje się być najmniej drażniąca przewód pokarmowy. Unikać należy pokarmów wzdymających, takich jak: kapusta, bób, rośliny strączkowe. Pomocne mogą być leki rozkurczowe, uspokajające, leki o słabym działaniu przeciwdepresyjnym. Trzeba wspomnieć, że leczenie choroby jest trudne i nie zawsze przynosi oczekiwane efekty.
21-11-00 Jak wyleczyć bóle szyi?
Jestem młodym 27-letnim mężczyzną. Od pewnego czasu (pół roku z przerwami) miewam rzuty silnych bolów w szyi. Bóle te (w moim odczuciu) są bólami mięśni, które są bardzo bolesne w dotyku i przy skrętach głowy.
Bóle promieniują od pleców i głowy. Mają miejsce również zaburzenia wzroku (sporadycznie - ciemne rozmywające się plamy, brak ostrości widzenia). Szyja jest bolesna w dotyku, można wskazać miejsca najbardziej bolesne. Nie przynosi ulgi nacieranie ani gimastyka szyi. Ból jest tępy i dokuczliwy, ale nie powoduje ograniczenia ruchów szyi i głowy. Obecny rzut trwa już 2 tygodnie i nie ustępuje. Wizyta u lekarza skończyła się prześwietleniem kręgosłupa (odcinek szyjny i piersiowy). Wykonano 5 zdjęć w różnych pozycjach, nie wykazały one jednak zmian w kręgosłupie. Byłem przebadany przez okulistę i otolaryngologa - nie znaleziono zmian.
Na podstawie informacji zawartych w Pana liście bardzo trudno jest pokusić się o postawienie diagnozy. Opisywane dolegliwości są niecharakterystyczne. Najczęścią przyczyną bólów okolicy szyi są zmiany w kręgosłupie szyjnym. Być może przed wystąpieniem dolegliwości przebył Pan uraz szyi, np. podczas niewielkiej kolizji samochodowej. Nie odczuwał Pan zaraz po zdarzeniu żadnych niepokojących objawów, które pojawiły się później i nie skojarzył Pan ich wystąpienia z wcześniejszym, nawet drobnym urazem.
Obraz zdjęć radiologicznych może być prawidłowy. Podejrzewając jednak, że ból pochodzi z kręgosłupa szyjnego należałoby wykonać badanie rezonansu magnetycznego. Badanie to obrazuje strukturę krążka międzykręgowego, elementu, który spełnia bardzo ważną funkcję i znajduje się pomiędzy trzonami kręgów, a potocznie nazywany jest dyskiem. Nawet niewielki uraz może spowodować przemieszczenie krążka poza swoje granice. Może on wtedy uciskać na struktury nerwowe kanału kręgowego, co powoduje ból szyi, głowy, pleców zaburzenia czucia palców ręki, osłabienie siły mięśniowej.
Być może, po konsultacji z lekarzem prowadzącym, gdy dolegliwości nie ustąpią, wskazane będzie wykonanie badania rezonansu magnetycznego, co pomoże wyjaśnić przyczynę zaburzeń.
20-11-00 Kurza klatka piersiowa
Mój 23-letni kolega ma prawe żebra proste, co powoduje wypchnięcie mostka i źle to wygląda. Czy jest jakaś możliwość poprawienia tego stanu?
Opisane przez Pana zniekształcenie jest najprawdopodobniej wrodzoną wadą mostka i żeber, nazywane kurzą klatką piersiową.
Wada ta polega na uwypukleniu ku przodowi mostka i przymostkowej części żeber. Przyczyna powstania tego zniekształcenia nie jest dokładnie poznana.
Oprócz defektu kosmetycznego, deformacja rzadko wywołuje objawy chorobowe ze strony układu oddechowego lub krążenia.
Leczenie wady jest tylko operacyjne i może być wskazane ze względów kosmetycznych. Dlatego, by podjąć decyzję o ewentualnym leczeniu, musi Pan skontaktować się z lekarzem ortopedą. Po rozważeniu wskazań i przeciwwskazań do takiego zabiegu należy podjąć rozstrzygające decyzje.
17-11-00 Nietrzymanie moczu
Czy nietrzymanie moczu występuje też u mężczyzn? Jak się je leczy?
Kobiety w starszym wieku mają trudności z utrzymaniem moczu, podczas wysiłków, kichania, śmiechu. Dolegliwości te określamy jako wysiłkowe. Napadowe nietrzymanie moczu to niemożność opanowania parcia na pęcherz.
Podobne dolegliwości wystąpić mogą również u mężczyzn w różnym wieku, jak również u dzieci i młodzieży obojga płci.
Przyczyny tego stanu są bardzo różne: zakażenia układu moczowego, wady anatomiczne dróg moczowych, kamica układu moczowego, wysiłkowe nietrzymanie moczu, niestabilność wypieracza pęcherza.
Dla rozpoznania tych dolegliwości należałoby udać się do lekarza rodzinnego, który z kolei powinien skierować pacjenta na USG układu moczowego, analizę moczu i posiew moczu. Osoba z takim problemem powinna prowadzić notatki, ile razy w ciągu dnia występuje nietrzymanie moczu.
Z tymi danymi należy się udać się do pracowni urodynamicznej i zrobić tam badanie przepływowe. Specjalista urolog powinien zinterpretować badania. Jest to istotne dla wdrożenia odpowiedniego leczenia.
16-11-00 Bakterie w jelitach człowieka
Proszę o informacje na temat bakterii występujących w jelitach człowieka, które mają pozytywny wpływ na ludzki organizm.
W jelitach człowieka występuje wiele bakterii głównie beztlenowych, których ilość może dochodzić nawet do 100 tys. bakterii w 1 g treści jelitowej. Ich rola jest bardzo poważna. Pierwsza ich rola to detoksykacja czyli odtruwanie organizmu. Bakterie jelitowe jako swój pokarm używają wielu trucizn, które dostają się do naszego organizmu z pokarmem, dotyczy to nitrozoamin, benzopirenu itp.
Bakterie te metabolizują też wiele leków, powoduje to zwielokrotnienie siły działania leków oraz zmniejszenie ich negatywnego wpływu na ścianę przewodu pokarmowego. Bakterie jelitowe przetwarzają i unieczynniają mutageny i karcynogeny, czyli substancje powodujące zmiany w materiale genetycznym i mogące prowadzić do rozwoju nowotworów.
Bakterie jelitowe wytwarzają witaminę B12, mają udział w produkcji witaminy B2 i K. Bakterie jelitowe mają wpływ na wchłanianie cholesterolu - warunkują spadek wchłaniania cholesterolu HDL mającego zły wpływ na gospodarkę tłuszczową organizmu.
15-11-00 Co to jest leukoplakia?
Czy mógłbym się dowiedzieć, co to jest leukoplakia?
Leukoplakia jest inaczej zwana rogowaceniem białym. Objawia się powstawaniem białych plam o gładkiej powierzchni, umiejscowionych w obrębie błon śluzowych jamy ustnej i narządów płciowych. Czynnikiem prowokującym wystąpienie zmian w jamie ustnej jest stałe drażnienie śluzówki, np. przez nieodpowiednio dopasowane protezy, próchnicze zęby, nadmierne palenie tytoniu, zaniedbania higieniczne. Wystąpienie zmian na narządach płciowych jest spowodowane zmianami starczymi, np. u kobiet zaniknięciem produkcji hormonów przez jajniki.
Białawe plamy o opalizującym odcieniu charakteryzują się stwardnieniem podstawy i niewielkim bruzdowaniem powierzchni. U mężczyzn zmiany najczęściej występują na błonach śluzowych jamy ustnej, u kobiet zaś na narządach płciowych.
Leczenie polega na usunięciu czynników drażniących. Miejsca zmienione chorobowo usuwa się chirurgicznie lub przy użyciu krioterapii. Można również zastosować terapię farmakologiczną z użyciem leków na bazie retinoidów. Należy pamiętać, że nie leczona leukoplakia może być przyczyną zmian nowotworowych.
14-11-00 Co to za dolegliwość?
Mam 30 lat i jak dotąd nie miałem stałej partnerki. Od jakiegoś czasu zacząłem odczuwać silne swędzenie w okolicach narządów płciowych. Po nasileniu się objawów zauważyłem, iż na owłosieniu (posiadam obfite) znajdują się małe, czarne ledwo zauważalne kulki, a bezpośrednio na skórze trochę większe z trudem dające się zerwać jakieś pasożyty! (ze zdumieniem zaobserwowałem, że po zerwaniu się ruszają). Nadmieniam, iż prowadzę higieniczny tryb życia i naprawdę jestem przerażony zaistniłą sprawą. Proszę udzielić mi odpowiedzi: 1. Co to może być? Jakim sposobem przeniosło się na mnie? 2. Czy istnieją domowe sposoby na pozbycie się problemu? Mieszkam w małym mieście i ze względu, iż jestem osobą publiczną jest mi bardzo niezręcznie korzystać z porad w przychodni.
Bardzo możliwe, że zaraził się pan wszą łonową. Jedynym żywicielem tego pasożyta jest człowiek. Do zarażenia się wszą łonową dochodzi najczęściej podczas kontaktu płciowego. Możliwe jest jednak zarażenie za pośrednictwem ubrania lub pościeli. Wesz łonowa jest mniejsza od głowowej i odzieżowej, trudno ją dostrzec.
Najbardziej charakterystycznym objawem wszawicy jest silny świąd wzgórka łonowego.
Polecamy zastosowanie preparatu DELACET, niszczącego pasożyty zewnętrzne oraz ich larwy. Jest to preparat roślinny zawierający kwas octowy. Preparat ten można dostać w każdej aptece bez recepty.
13-11-00 Toksoplazmoza i ciąża
Mam 28 lat i dwa lata temu wykryto u mnie toksoplazmozę. Podjęłam leczenie, co nie było wcale łatwe, bo wysyłano mnie od jednego lekarza do drugiego i każdy miał inną teorię. Leczenie zakończyłam pół roku temu i chciałabym wiedzieć, czy to wystarczy, czy trzeba cały czas być pod kontrolę? Planuję ciążę i jest to dla mnie ważna sprawa.
Rozumiemy Pani niepokój, gdyż zarażenie płodu pierwotniakiem Toksoplasma gondii jest bardzo niebezpieczne. Łożysko kobiety jest kolonizowane przez pierwotniaki i z niego może dojść do zakażenia płodu.
Przepuszczalność łożyska zwiększa się w miarę rozwoju ciąży. Zachorowała Pani na węzłową postać toksoplazmozy. Leczenie węzłowej postaci toksoplazmozy wymaga często kilkakrotnego powtarzania kuracji antybiotykami. Niskie miana IgM mogą utrzymywać się jeszcze kilka lat.
Może Pani wykonać badanie wykazujące obecność materiału genetycznego T.gondii techniką PCR. Jest to nowa metoda diagnostyczna o wielkiej czułości. Wyniki tego testu ostatecznie zweryfikują, czy w Pani organizmie nie ma już pierwotniaka.
Oczywiście przez cały czas musi być Pani pod kontrolą lekarza położnika oraz lekarza specjalisty chorób odzwierzęcych.
10-11-00 Jak leczyć bielactwo?
Chciałabym dowiedzieć się czegoś na temat bielactwa oraz metod leczenia tej choroby, czy choćby możliwości łagodzenia objawów. Byłabym również wdzięczna za przysłanie mi adresów placówek medycznych zajmujących się tym problemem.
Bielactwo objawia się występowaniem białych, ostro ograniczonych plam na skórze ciała. Dzieje się tak na skutek niszczenia komórek barwnikowych skóry - melanocytów. Z ostatnich doniesień wynika, że melanocyty zostają zniszczone w procesie autoimmunologicznym, tzn. takim, w którym nasze naturalne przeciwciała niszczą własne komórki. Na dowód tego przytacza się fakt, że bielactwo współwystępuje z innymi chorobami autoimmunologicznymi, np. cukrzycą, anemią złośliwą, chorobą Addisona. Zmiany bielacze mają tendencję do samoistnego zanikania, jednakże po pewnym czasie znowu się pojawiają. Zauważono, że stres i napięcie emocjonalne wzmaga powstawanie nowych ognisk.
Dotychczas nie opracowano skutecznej metody leczenia. Należy unikać sytuacji powodujących niepotrzebny stres. Wspomagająco można pić napary z dziurawca i melisy. Podejmuje się też naświetlanie zmian promieniami pozafioletowymi, wyniki takiego postępowania nie są w pełni zadawalające. Nowe formy leczenia są w trakcie prób klinicznych. Na razie pozostaje chorym tuszowanie zmian preparatami kosmetycznymi: pudrami, tuszami itp. Leczeniem bielactwa zajmują się wszystkie poradnie dermatologiczne. Większe doświadczenie posiadają ośrodki akademickie.
09-11-00 Czy urosnę, jeśli palę?
Czy palenie tytoniu spowalnia wzrost organizmu. Jak to się dzieje?
Związek palenia tytoniu z opóźnieniem czy zahamowaniem wzrostu nie jest jednoznaczny. Panują sprzeczne opinie. Do pewników należy zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego w wyniku palenia papierosów przez matkę. Dziecko rodzi się wtedy niższe i lżejsze. Nazywamy to wewnątrzmacicznym zahamowaniem wzrostu. Pewne jest również to, że palenie hamuje rozwój płuc u dzieci i nastolatków. W rezultacie pojemność tego narządu jest mniejsza i łatwiej o zadyszkę w trakcie uprawiania różnych sportów. Na dodatek to zahamowanie jest nieodwracalne i zmniejsza pojemność płuc zostaje już na całe życie.
Z paleniem papierosów i tytoniu przez nastolatków jest tak, że nawet przy braku związku pomiędzy nim a zahamowaniem czy opóźnieniem wzrostu istnieje wiele innych powodów, aby nie palić. Po pierwsze, palenie zwiększa ryzyko późniejszego raka płuc. Jest to ciężka i obarczona dużą śmiertelnością choroba, której związek z paleniem tytoniu jest bezsprzeczny i udowodniony w setkach badań. Po drugie, palenie zwiększa ryzyko rozwoju chorób serca i naczyń (choroby wieńcowej, zawału serca i udaru mózgu). Okazuje się, że wczesne stadia tych chorób można zaobserwować już u palących papierosy nastolatków. Po trzecie, nikotyna uzależnia,i tym samym jest podobnym narkotykiem jak kokaina czy heroina, z podobnymi objawami nałogu i zespołu odstawiennego. Z takiego uzależnienia należy się po prostu leczyć, tak jak z innych uzależnień. Poza tym palenie papierosów przez młodzież wskazuje na inne problemy, które mogą dotyczyć palących. Będzie to na przykład używanie alkoholu (trzy razy częściej niż niepalący), marihuany (osiem razy częściej niż niepalący) czy kokainy (dwadzieścia dwa razy częściej niż niepalący).
Biorąc to wszystko razem pod uwagę, lepiej jest nie palić i zastanawiać się nad związkiem swojego wzrostu z paleniem tytoniu.
08-11-00 Na czym polega sarkoidoza?
Moja teściowa jest prawdopodobnie chora na sarkoidozę (rumień guzowaty). Ma guzy na stawach, zmiany na stopach w postaci "grzybicy". Bolą ją stawy, kaszle. Cztery lata temu w lutym 1996 roku leżała w Warszawie w Klinice Onkologii. Podejrzewano u niej rumień guzowaty. Miała pobierane wycinki z płuc. Przez cztery lata poza kaszlem nic jej nie dolegało. Proszę o więcej informacji o tej chorobie, jej przebiegu i sposobie leczenia. Może są strony w Internecie o większej treści niż tylko encyklopedyczna.
Niestety, nie znaleźliśmy w Internecie polskojęzycznych stron poświęconych sarkoidozie. Postaramy się wypełnić tę lukę sami w niedalekiej przyszłości. Na razie przedstawiamy Panu garść podstawowych informacji o tej tajemniczej chorobie.
Sarkoidoza jest przewlekłą chorobą zapalną, w 90% przypadków zajmującą płuca (stąd kaszel u Pana teściowej), choć uważa się, że może zająć praktycznie wszystkie narządy. Chorują głównie osoby między 15. a 40. r.ż (chodzi o początek choroby).
Niestety, nie znamy przyczyn sarkoidozy. Uważa się, że istnieją jakieś predyspozycje genetyczne. Świadczy o tym fakt częstego występowania choroby wśród członków rodziny chorego.
Charakterystyczne dla sarkoidozy są zmiany określane mianem ziarniniaków, czyli tkanki zapalnej, pojawiającej się w płucach i w innych tkankach. Upośledzeniu ulega również odporność chorego (chorej) o czym świadczy ujemny zazwyczaj wynik próby tuberkulinowej, używanej w diagnostyce gruźlicy.
Obraz kliniczny sarkoidozy jest niejednorodny. Przebieg można podzielić na ostrą sarkoidozę i sarkoidozę przewlekłą (większość przypadków). W ostrej sarkoidozie typowe jest występowanie trzech głównych objawów: zapalenia stawów (głównie w "kostce"), rumień guzowaty i powiększenie węzłów chłonnych we wnękach płuc. W przewlekłej sarkoidozie początek jest często bezobjawowy, a chorobę rozpoznaje się przypadkowo, przy okazji badania rtg klatki piersiowej. Później pojawia się zazwyczaj kaszel i duszność. Jak powiedzieliśmy, zmiany mogą pojawić się praktycznie wszędzie. O skórze (rumień guzowaty) już wspomnieliśmy. Poza tym zmiany pojawiają się w oczach (zapalenie tęczówki, gruczołów łzowych), śliniankach, kościach, układzie nerwowym i w wielu innych narządach. Oczywiście, nie jest to regułą, najważniejsze dla rozpoznania jest umiejscowienie tych zmian w płucach.
W badaniach laboratoryjnych charakterystyczne jest podwyższenie OB oraz poziomu gamma-globulin i wapnia. W rozpoznaniu ważne jest wykrycie za pomocą badania histologicznego wspomnianego ziarniniaka, udaje się to za pomocą biopsji przezoskrzelowej lub innych narządów (np. wątroby).
W leczeniu stosuje się kortykosteroidy (sterydy), choć ich wartość jest kwestionowana. Stosuje się je w momencie, kiedy czynność płuc się pogarsza oraz przy udziale oczu, wątroby, ośrodkowego układu nerwowego i mięśnia serca, a także przy zwiększonej aktywności choroby.
Na szczęście, ostra sarkoidoza ustępuje samoistnie w ponad 95% przypadków w przeciągu kilku miesięcy. W sarkoidozie przewlekłej ten współczynnik sięga na początku choroby 70%, u 20% czynność płuc ulega stałemu pogorszeniu (ale w przeciągu wielu lat), u pozostałych 10% dochodzi do zwłóknienia płuc. Na szczęście dzieje się tak w niewielkiej liczbie przypadków.
07-11-00 Jak leczyć zanikającą śluzówkę gardła?
Moja mama od kilku lat odczuwała suchość w ustach i niezbyt silne drapiące bóle w gardle. Ostatnio dolegliwości znacznie się nasiliły, szczególnie w nocy. Mamę boli głowa, nos ma ciągle zajęty, a na dodatek narzeka na zaburzenia węchu.
Lekarz laryngolog stwierdził zanikającą śluzówkę gardła. Leczenie tylko trochę i na krótko łagodzi dolegliwości. Chciałabym się dowiedzieć czegoś więcej o tej chorobie. Jakie mogą być przyczyny? Jak sobie z nią radzić, aby objawy nie były tak przykre i dokuczliwe?
Przewlekły zanikowy nieżyt błony śluzowej gardła jest stanem chorobowym, w którym często nakładają się różne czynniki chorobotwórcze. Bywa, że choroba nie zawsze jest prawidłowo rozpoznawana, a pacjent nie traktuje jej z należytą powagą. Bywa, że zgłasza różne subiektywne dolegliwości, często nie idące w parze ze zmianami stwierdzanymi podczas badania laryngologicznego.
Choroba charakteryzuje się występowaniem cienkiej błony śluzowej, która sprawia wrażenie, jakby była polakierowana. Może być ona różowa i delikatna bez wyraźnego przekrwienia lub też czerwona i zgrubiała. Powierzchnia tylnej ściany gardła jest najczęściej sucha. Pod cieniutką błoną śluzową są widoczne drobne grudki chłonne i drobne naczynka krwionośne. Wskutek zaniku i zmian włóknistych tej błony, nabłonka rzęskowego oraz gruczołów śluzowych wydzielina śluzowa jest skąpa. Gardło bywa pokryte twardą, podobną do kleju, żółtawoszarą lub żółtawobrązową wydzieliną. Może to powodować uczucie duszenia się w nocy i zaburzenia snu.
Chorzy z zanikiem błony śluzowej gardła skarżą się też na bóle głowy, zaburzenia węchu i smaku, uczucie niedrożności nosa (mimo że jego jamy są drożne). Zmniejszona ilość śluzu nasila rozwój próchnicy i chorób przyzębia, co może doprowadzić do utraty uzębienia.
Zwykle podobne dolegliwości występują też w obrębie innych błon śluzowych. Pacjenci odczuwają pieczenie, suchość, zasychanie wydzieliny w nosie, a zamiany zanikowe w dolnych drogach oddechowych powodują przykry, męczący suchy kaszel i chrypkę po dłuższym mówieniu lub śpiewie.
Lista czynników usposabiających do przewlekłego zanikowego nieżytu gardła jest długa. Można tu wymienić m.in. dym tytoniowy, podrażnienie środkami chemicznymi i fizycznymi występującymi w pracy i w domu, czynniki biologiczne, klimatyczne, skłonności rodzinne, alergię.
Szczególnie narażone są osoby pracujące w pomieszczeniach zapylonych, o zmiennej temperaturze (w wyjątkowo zimnym lub gorącym środowisku), bezpośrednio wystawione na działanie promieni podczerwonych. Do zmian zanikowych skłonni są też ludzie uczuleni na alergeny wziewne i pokarmowe, a także osoby pracujące głosem.
Szkoda, że list zawiera tak niewiele danych o wieku i zdrowiu, warunkach pracy i rozwoju dolegliwości Mamy. Być może zmiana miejsca lub warunków pracy umożliwiłaby ograniczenie niekorzystnych czynników działających na błonę śluzową gardła. A może Mama jest uczulona na alergeny wziewne lub pokarmowe? Wówczas zmiana diety i wykluczenie pewnych składników pokarmowych czy też oddanie ulubionego zwierzęcia domowego (kota, psa, papużki) wyeliminowałoby czynnik chorobotwórczy. Należałoby się też zastanowić, czy w poprzednich pokoleniach i wśród krewnych występowały podobne dolegliwości.
Zmiany zanikowe dominują u kobiet, zwłaszcza w okresie przekwitania. Zapadalność na to schorzenie u obojga płci przedstawia się jak 3:1.Choroba rozpoczyna się przeważnie już w młodości.
Charakterystyczna jest sezonowość nasilania się dolegliwości: jesień, zima i wczesna wiosna dają się najbardziej we znaki. Wiąże się to z przesuszeniem powietrza w ogrzewanych pomieszczeniach zamkniętych. Suchość, drapanie i pieczenie w gardle zmuszają chorego do częstego picia płynów. Uczucie zalegania ciała obcego bywa tak przykre, że pacjenci podejrzewają raka i stają się hipochondrykami.
Rozpoznanie choroby nie nastręcza zazwyczaj dużych trudności. Należy szukać przyczyny, rozpoczynając od badania nosa.
Leczenie obejmuje przede wszystkim eliminację tych szkodliwych czynników, które są możliwe do usunięcia, wzmacnianie sił obronnych i hartowanie błony śluzowej w klimacie nadmorskim (jod!) lub łagodnym podgórskim. Należy też wykluczyć z jadłospisu potrawy gorące, ostro przyprawiane, drażniące, zrezygnować z pracy w kurzu, oparach i gazach chemicznych.
Miejscowo dolegliwości łagodzi popijanie herbatek ziołowych, siemienia lnianego, stosowanie płynu Lugola. Podaje się również do picia jod oraz witaminę A+E.
06-11-00 Dlaczego "strzelają" mi kolana?
Mam 43 lata. Od dłuższego czasu "strzela" mi w kolanach. Przy każdym klęknięciu strasznie mi zgrzytają, jak gdybym miała ze sto lat. Obecnie się to nasiliło szczególnie w jednym kolanie, które przez jakiś czas nawet mnie bolało.
Obawiam się o stan moich kolan latach późniejszych. Proszę mi poradzić, czy powinnam coś z tym problemem robić.
Staw kolanowy jest dużym i bardzo ważnym stawem naszego organizmu. Utworzony jest przez dwie powierzchnie stawowe - jedną tworzą kłykcie kości udowej, które mają kształt półkolisty - drugą powierzchnię stanowi bliższa nasada kości goleni. Pomiędzy nimi znajduje się bardzo ważna struktura, jaką jest łąkotka. Amortyzuje ona naciski, jakim poddane jest kolano. Podczas zginania kolana, kłykcie kości udowej "toczą" się po niej. W czasie tego ruchu, zwłaszcza gdy kolano przez dłuższy czas nie było używane, może pojawić się dźwięk podobny do trzasku. Nie jest to objawem choroby. Po kilku ruchach kolana trzaski znikają.
Ruch powoduje równomierne rozłożenie mazi stawowej i ruch staje się płynny, bez dodatkowych dźwięków. Oczywiście, by nie mieć w przyszłości kłopotów z kolanami, wskazana jest kontrola masy ciała, by nie dopuścić do nadwagi oraz pamiętać o zdrowym trybie życia, sporcie i rekreacji (jazda na rowerze, jogging, pływanie).
03-11-00 Zespół jelita nadwrażliwego
Jak się objawia zespół jelita nadwrażliwego
W zespole jelita nadwrażliwego występują niespecyficzne objawy, spotykane także w innych chorobach, które razem nasuwają jednak podejrzenie tego właśnie schorzenia.
Charakterystyczne są więc zaparcia (niekiedy na zmianę z biegunką), kurczowe, kłujące lub piekące bóle brzucha, uczucie ucisku w podbrzuszu, uczucie pełności, "przelewanie" i "przetaczanie" w brzuchu, niekiedy stolec z domieszką śluzu. Często dolegliwości (szczególnie ból) zmniejszają się po wyprół jelita drażliwego, należy również wykonać badania, które wykluczą inne choroby jelita grubego. Należy do nich m.in. rektosigmoidoskopia (lub kolonoskopia), czyli wziernikowanie okrężnicy za pomocą specjalnych instrumentów wprowadzonych przez odbytnicę. Badania te pozwalają na wykluczenie m.in. nowotworów czy przewlekłych chorób zapalnych jelita grubego.
Dodajmy jeszcze, iż wciąż nie znamy dokładnych przyczyn występowania zespołu jelita drażliwego. W grę wchodzą zaburzenia o podłożu psychicznym, a także zaburzenia w regulacji czynności jelita grubego.
Podczas terapii lekarze starają się uspokoić chorych, że nie jest to żadna z poważniejszych chorób. W przypadkach zaparć stosuje się odpowiednie leki oraz dietę bogatobłonnikową. Czasami pomagają też leki rozkurczowe.
02-11-00 Za mało żelaza
Moja córeczka( 2,5 roku) ma anemię (prawdopodobnie niedobór żelaza). Czy moglibyście mi coś na ten temat powiedzieć? Jak to się leczy?
Najczęstszym schorzeniem układu krwiotwórczego w okresie niemowlęcym i we wczesnym dzieciństwie jest niedokrwistość z braku wystarczającej ilości żelaza, potrzebnego do syntezy hemoglobiny.
W organizmie noworodka znajduje się niewiele żelaza, a z pożywienia wchłania się tylko około 10%; żelazo lepiej wchłania się z pokarmu kobiecego niż z mleka krowiego, dlatego niemowlęta karmione piersią są mniej narażone na niedokrwistość.
Zapasy żelaza uzyskane z krwi łożyskowej od matki wyczerpują się około 6.-9. miesiąca życia, a niedobory żelaza w żywieniu powodują występowanie niedokrwistości między 1. a 2. rokiem życia. Spowodowane jest to zwykle podawaniem pełnego mleka krowiego w codziennej diecie dziecka.
Niedobór żelaza daje zmiany biochemiczne i hematologiczne: zmniejszenie wartości hemoglobiny i krwinek czerwonych, obniżenie stężenia żelaza w surowicy krwi.
W niedokrwistości z niedoboru żelaza prawidłowym leczeniem jest podawanie doustne soli żelaza (siarczanu, glukonianu, fumaranu). Dawkę leczniczą oblicza się na podstawie zawartości żelaza elementarnego w preparacie fabrycznym.
Należy pamiętać, że prowadząc leczenie żelazem należy ograniczyć spożywanie mleka do około 400 ml/dobę, aby zapobiec żołądkowo-jelitowym stratom krwi związanym z nietolerancją mleka krowiego. Ocenę wyników badań laboratoryjnych i wybór preparatu żelaza do podawania doustnego należy pozostawić prowadzącemu lekarzowi dziecięcemu.
31-10-00 Naloty na języku
Na moim języku pojawiły się białawe naloty. Czy to jakaś choroba? Czy powinnam iść do lekarza?
Białawe naloty na języku mogą wystąpić w przebiegu grzybicy jamy ustnej. Do rozwoju infekcji grzybiczej dochodzi w przypadku przewlekłego stosowania antybiotyków. Wówczas następują zaburzenia flory bakteryjnej jamy ustnej i pojawiają się grzyby.
Drugą przyczyną tego typu dolegliwości mogą być zaburzenia pracy układu immunologicznego.
Białe ogniska na języku bywają również objawem leukopatii - czyli rogowacenia białego. Do powstawania takich zmian prowadzi zła higiena jamy ustnej, zęby próchnicze, źle dopasowane protezy dentystyczne, a także palenie tytoniu.
O ostatecznym rozpoznaniu i leczeniu musi decydować lekarz. Dlatego radzę udać się najpierw po poradę do lekarza pierwszego kontaktu, który obejrzy zmiany, skieruje na odpowiednie badania lub na konsultację do lekarza specjalisty, jeśli sam nie poradzi sobie z leczeniem tej dolegliwości.
30-10-00 Leki przeciwpadaczkowe i anemia
W szpitalu zmieniono mojej Mamie, która jest po udarze mózgu (16 lat temu), lek przeciwpadaczkowy. Z phenytoiny po tygodniu wycofywania się podano Trileptan. Nie wykonano badania krwi - morfologii.
Gdy to wykonano okazało się, że wystąpiła anemia. Lekarz zmienił lek na Gabapentynę, powoli wycofując się z Trileptanu. Ale występują działania niepożądane typu: zwiotczenia, osłabienia, podwójne widzenie. Jestem w strachu, co dalej. Wiem, że sytuacja jest trudna. Lekarz neurolog proponuje Luminal.
Morfologia jest pod kontrolą, już powoli zaczęła się poprawiać, ale i tak jest niewiele hemoglobiny.
Jak wynika z listu, Mama Pani, która przed 16 laty przebyła udar mózgu i leczona jest z tego powodu lekami przeciwpadaczkowymi prawdopodobnie ma (chociaż Pani o tym nie pisze) padaczkę.
Leki przeciwpadaczkowe, tak jak wszystkie leki, oprócz działania leczniczego wywierają również działanie niepożądane, np. Trileptan może między innymi wywołać zahamowanie czynności szpiku kostnego, czego wyrazem jest niedokrwistość (anemia). Na szczęście (jak dowiadujemy się od Pani) morfologia jest już pod kontrolą i powoli zaczyna się poprawiać. Po odstawieniu Trileptanu, następnym lekiem, którym Mama jest leczona pozostaje Gabapentyl (Tiagabine
Dodaj nowy komentarz