Pytania Czytelników

Pytania Czytelników

Posted by redaktor |
Na tej stronie znajdziesz odpowiedzi na pytania, jakie czytelnicy "Żyjmy dłużej" zadają nam przez telefon, listownie lub pocztą elektroniczną. Jeśli nigdzie nie możesz znaleźć jakiejś potrzebnej Ci informacji, zadzwoń lub napisz. Postaramy się odpowiedzieć.

Jeśli chcesz teraz zadać pytanie pocztą elektroniczną,
kliknij tutaj:
redakcja@zyjmydluzej.com.pl
W razie potrzeby skontaktujemy się z jednym z naszych lekarzy-konsultantów.
Odpowiedź znajdziesz w swojej skrzynce pocztowej.


O co pytają czytelnicy "Żyjmy dłużej"


28-03-01   Odczyn Waalera-Rosego

Czy odczyn Waalera-Rosego raz wykryty we krwi może kiedyś po leczeniu zniknąć?

W rozpoznaniu choroby i ocenie chorych na reumatoidalne zapalenie stawów pomocne są - poza oględzinami lekarskimi - różne badania diagnostyczne, m.in. odczyn Waalera-Rosego.
Odczyn Waalera-Rosego opiera się na zjawisku wiązania czynnika reumatoidalnego obecnego w surowicy krwi osoby badanej z gammaglobuliną ludzką czy zwierzęcą opłaszczającą krwinki baranie.
Czynniki reumatoidalne pojawiają się w wielu schorzeniach autoimmunologicznych, szczególnie w reumatoidalnym zapaleniu stawów. Pojawiają się one również wskutek ostrych zakażeń bakteryjnych, w których tworzy się wiele kompleksów antygen-przeciwciało.
Odpowiednie leczenie może zlikwidować stan zapalny, dzięki czemu czynnik reumatoidalny nie będzie wykrywalny.

26-03-01   Wolne rodniki

Ostatnio wiele się mówi o wolnych rodnikach, ale tak naprawdę nie wiadomo konkretnie jakie choroby one powodują i czy w jakiś sposób możemy się przed nimi bronić?

Obecnie można wyliczyć ponad 50 schorzeń, u których podłoża kryje się w dużym stopniu działalność wolnych rodników. Przede wszystkim należy tu wspomnieć o chorobie niedokrwiennej serca, miażdżycy, chorobach nowotworowych, chorobie trzustki czy chorobie Alzheimera.
Zazwyczaj organizm sam wytwarza mechanizmy obronne nazywane mechanizmami antyoksydacyjnymi. Gdy istnieje równowaga między procesami nadleniania (czyli oksydacji) a antyoksydacyjnymi (czyli ochrony), organizm funkcjonuje prawidłowo. Gdy ta równowaga zostaje naruszona, powstają choroby.
Przed nadmierną ilością wolnych rodników możemy się bronić unikając zanieczyszczeń powietrza, nadmiernego opalania się, palenia papierosów, zakładając maski i ubrania ochronne podczas produkcji chemikaliów, spożywając produkty zawierające tzw. antyoksydanty oraz uzupełniając żywność preparatami, które unieszkodliwiają działanie wolnych rodników w organizmie. Na przykład do najsilniejszych antyoksydantów należą witaminy A (retinol) i E (tokoferol).

23-03-01   Mam kłopoty z nerkami

Mam 69 lat. Trzy lata temu "urodziłem" trzy kamienie wielkości fasoli o składzie wapniowo-szczawianowym. Po badaniach lekarz nefrolog zalecił mi profilaktycznie następujące leki:Tadenam (prostata), Polopiryna, Xanex, Enarenal. Po wykonaniu USG nerek stwierdzono wodonercze prawej nerki z zanikiem warstwy korowej i znacznym zastojem oraz wymiary prostaty 33 x 5 mm. Co należy dalej robić? Załączam badanie USG wraz z badaniami laboratoryjnymi.

Z przedstawionych danych wynika, że cierpi Pan na powiązane ze sobą przyczynowo schorzenia układu moczowego. W obrazie ultrasonograficznym stwierdza się wodonercze po stronie prawej, w wywiadzie kamicę układu moczowego (wydalenie przed trzema laty 3 kamieni), ponadto gruczolak prostaty. W Pana wieku należy się już liczyć z powikłaniami. związanymi z tymi schorzeniami.
Zatem jak najszybciej trzeba zdiagnozować, jaka jest przyczyna wodonercza (najczęściej przeszkodą w odpływie moczu jest kamień), i w porozumieniu z lekarzem urologiem jeszcze raz wykonać badanie (USG) lub urografię. Jeśli okaże się, że ma Pan kamień, powinien być on usunięty. Metody są różne: np. kruszenie kamieni za pomocą fal wstrząsowych wytwarzanych poza organizmem chorego, tzw. ESWL, usuwanie złogów przezskórne, tzw. PCLN, lub rozbijanie kamieni za pomocą ureterorenoskopów. Naturalnie o najlepszej dla Pana metodzie musi decydować lekarz.
Konieczne jest też, pod nadzorem lekarza urologa, leczenie zachowawcze gruczolaka prostaty środkami powodującymi zmniejszenie przekrwienia w jego obrębie, względnie środkami działającymi na mięsień wypieracza pęcherza, przyjmowanie leków roślinnych, a także prowadzenie higienicznego trybu życia.
Odpowiednio do rodzaju złogów zalecamy też leczenie dietetyczne (lekarz określi, co Pan powinien jeść, a czego unikać), obfitą podaż płynów, w celu zapobiegania krystalizacji złogów w układzie moczowym.

22-03-01   Wypadanie ramienia

Moja córka (38 lat), od wielu lat cierpi na wypadanie ramienia ze stawu barkowego i to nawet przy bardzo delikatnych ruchach.
W czasie operacji wszczepiono jej do stawu cząstki kości pobrane z biodra. Wkrótce znowu się pogorszyło i w czasie badań okazało się, że przeszczepione kości nie zrosły się i ramię dalej wypada, sprawiając bardzo duży ból. Co jest powodem wypadania ramienia? Jakie są możliwości leczenia i rehabilitacji?


Schorzenie, które trapi Pani córkę to nawykowe zwichnięcie stawu barkowego. Oczywiście leczenie musi być operacyjne, bo tylko takie stwarza szansę na poprawę. Córka będzie też wymagała późniejszego leczenia usprawniającego, wspomagającego i utrwalającego wynik operacji oraz przywracającego sprawność stawu barkowego (przynajmniej w pewnym zakresie).
Pyta Pani o przyczyny tego schorzenia. Odpowiadając najkrócej, można stwierdzić, że jest ich kilka. Najczęściej bywa to źle leczone zwichnięcie stawu barkowego (zbyt późne nastawienie, złe unieruchomienie, zbyt intensywna i źle prowadzona rehabilitacja).
Czasem przyczyną jest nieprawidłowa budowa stawu barkowego (wada wrodzona), nadmierne rozciągnięcie torebki stawowej, jej przerwanie lub uszkodzenie.
Zwykle leczeniem z wyboku jest operacja, polegająca na "wzmocnieniu" stawu odpowiednim wszczepem kostnym i "reperacją" torebki stawowej. Na ogół po zabiegu staw barkowy jest unieruchomiony w gipsie lub za pomocą specjalnej szyny. Bardzo ważna jest także rehabilitacja, dzięki której dodatkowo wzmacnia się mięśnie stabilizujące staw barkowy i zabezpieczające go przed ponownym zwichnięciem. Ważna jest także profilaktyka wykluczająca dźwiganie, ciągnięcie dużych ciężarów, itp.

21-03-01   Wodniak jądra

Mam 40lat. Lekarz stwierdził u mnie wodniaka jądra. Lekarz zlecił operację. Chciałbym dowiedzieć się czegoś więcej na temat tego schorzenia.

Wodniak jądra może być schorzeniem wrodzonym lub nabytym. Wodniaki wrodzone są wynikiem opóźnienia w zarastaniu pewnych struktur otrzewnej, tj. błony pokrywającej narządy wewnętrzne jamy brzusznej. Opóźnienie w zarastaniu pewnych odcinków tej błony powoduje, że tworzy się wodniak - torbiel wypełniona płynem surowiczym. Ten typ wodniaka ustępuje zwykle samoistnie w ciągu pierwszych tygodni życia dziecka i nie wymaga zabiegu operacyjnego.
Inaczej przedstawia się problem w wieku dojrzałym. Wodniaki nabyte powstają często z przyczyn nieznanych, niekiedy wskutek urazu lub stanu zapalnego najądrza. Zwykle objawiają się w postaci różnej wielkości guza w mosznie, kształtu owalnego, obok którego wyczuwa się jądro.
Radykalnym leczeniem jest operacja, a ryzyko zabiegu jest niewielkie, dlatego radzimy przemyśleć jeszcze raz problem i po porozumieniu z lekarzem zdecydować się na zabieg operacyjny.
Przypominamy też o konieczności poddania się szczepieniu przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.

20-03-01   Rybia łuska

Nasza córeczka Marysia urodziła się z łuszczycą (tzw. rybią łuską) pokrywającą całe ciało. Ma w tej chwili rok. Mimo ogromnych starań i licznych wizyt u lekarzy specjalistów sytuacja nie uległa zmianie (tzn. stan i wygląd dziecka). Bardzo prosimy o radę i informację o tej chorobie.

Łuszczyca i rybia łuska są to dwie zupełnie odrębne jednostki chorobowe. Pani córeczka choruje (jak wynika z dalszej części listu) na rybią łuskę. Rybia łuska jest tzw. genodermatozą, tzn. chorobą o charakterze wrodzonym, u podstawy której leży patologiczna zmiana w genie lub w wielu genach. Tego typu choroby mogą być dziedziczone po rodzicach lub dalszej rodzinie, albo też mogą być spowodowane mutacją w obrębie chromosomów (w których zlokalizowane są właśnie geny). Mutacja polega na pojawieniu się takiej patologicznej (choć nie zawsze) zmiany. Przyczyną mutacji może być np. promieniowanie jonizujące, silnie działające leki itp. Często jednak przyczyna mutacji jest nieznana.
Istnieje wiele odmian rybiej łuski. Różnią się one między sobą ciężkością i rozległością zmian, obrazem morfologicznym, wiekiem, w którym pojawiły się pierwsze wykwity itp. Trzeba także wspomnieć, że istnieje odmiana objawowa rybiej łuski, ale ona nie pojawia się u dzieci od urodzenia.
Niemożliwe jest na podstawie listu rozpoznanie przeze mnie odmiany tej choroby u Pani córeczki. Bez względu na to, trzeba sobie uświadomić, że rybia łuska jest defektem genetycznym i jako taka nie jest uleczalna. Jej objawy, w niektórych odmianach, mogą nieco złagodnieć z wiekiem, ale nic poza tym. Leczenie jest wyłącznie objawowe, tzn. leczy się maściami złuszczającymi i zmiękczającymi, kąpielami, ogólnie możliwe jest leczenie retinoidami. Retinoidy jest to grupa leków mogących powodować wiele objawów ubocznych, a w rybiej łusce wymagane jest stosowanie ich praktycznie w ciągu całego życia. Dlatego decyzję o podjęciu leczenia retinoidami może podjąć tylko lekarz prowadzący chorego. Trzeba jednak mieć nadzieję, że postępy medycyny przyniosą z czasem i w tej chorobie jakieś osiągnięcia.

19-03-01   Tłuszczak

Co to jest tłuszczak i czym różni się od włókniaka?

Tłuszczaki są łagodnymi nowotworami składającymi się zgodnie z nazwą z tkanki tłuszczowej. "Łagodne" oznacza brak przerzutów i niszczenia okolicznych tkanek. Zwykle spotyka się je pod skórą, ale widuje się je także w głębszych tkankach i narządach całego organizmu (sercu, mózgu, płucach). Mają różne rozmiary od wielkości orzeszka laskowego do dużej piłki tenisowej. Mają także miękką konsystencję i dają się przesuwać względem okolicznych tkanek. Większość z nich pojawia się (i rośnie) po 30. roku życia.
Operację pozostawia się dla tłuszczaków, które są bardzo duże, bolesne lub powodują problemy kosmetyczne. Przed operacją można wykonać biopsję aby potwierdzić rozpoznanie i określić typ tłuszczaka.
Włókniak jest również nowotworem łagodnym, składa się nie z tkanki tłuszczowej jak poprzedni ale z włóknistej (i najczęściej z różnych innych domieszek). Ponieważ w przypadku włókniaka istnieje większe niż w przypadku tłuszczaka prawdopodobieństwo przejścia w nowotwór złośliwy (uzłośliwienia), to wskazania do operacji są większe. W przypadku podejrzenia włókniaka, zawsze powinno się wykonać biopsję. Różnicowanie różnych guzów tkanek miękkich zapewnia biopsja i badanie histopatologiczne wyciętego guza.

16-03-01   Mam problem z prostatą

Mam 45 lat. Niedawno z powodu bólów krzyża zrobiono mi USG jamy brzusznej, podano wymiary prostaty 51x38 mm. Nie wiem, czy to jest prawidłowa wielkość, bo lekarz internista nie udzielił mi żadnych wyjaśnień. Dlaczego to nie urolog ocenia wyniki? Czy choroba zaczyna się dopiero wtedy, gdy pojawiają się trudności z oddawaniem moczu? Czy wtedy nie jest za późno na leczenie? W jakim momencie powinien interweniować chirurg, kiedy można pokonać chorobę lekami?

Wraz ze starzeniem się w układzie moczowym obserwuje się m.in. zaburzenia w oddawaniu moczu. Najczęstszą przyczyną tych dolegliwości u mężczyzn bywają choroby stercza zwanego inaczej prostatą. Głównie łagodny przerost prostaty, czyli gruczolak i rak stercza.
Statystyki potwierdzają, że ponad 35% mężczyzn około 45-60 roku życia ma kliniczne objawy utrudnionego oddawania moczu. W początkowym okresie łagodnego przerostu stercza pojawia się przykre uczucie podrażnienia pęcherza, parcia na mocz, zwiększa się częstotliwość jego oddawania, szczególnie w nocy. Ponadto oddawanie moczu przedłuża się, strumień staje się cienki, a bywa, że wycieka kropelkami.
W drugim okresie choroby następuje zaleganie moczu w pęcherzu moczowym, powstają w nim uchyłki i tworzą się kamienie pęcherzowe. W trzecim zaś narastające zaleganie moczu powoduje rozstrzeń pęcherza i objawy upośledzenia czynności nerek. Może też dołączyć się stałe zakażenie układu moczowego i powtarzające się epizody zatrzymania moczu.
Podobne objawy można zaobserwować w przypadku raka gruczołu krokowego. Zdaniem prof. Grzegorza Madeja, kierownika Kliniki Nowotworów Układu Moczowego Stołecznego Centrum Onkologii, w krajach wysoko rozwiniętych następuje stały wzrost zachorowań na raka prostaty. W Polsce, w ciągu bieżącego roku musimy liczyć się z zachorowaniem około 3 tys. mężczyzn, a w roku 2015 może zachorować aż około 20 tys. mężczyzn.
Aby zapewnić wczesne wykrycie choroby, co daje szansę wyleczenia, przewiduje się wprowadzenie w przychodniach rejonowych obowiązkowego badania palpacyjnego przez odbytnicę wszystkich pacjentów płci męskiej powyżej 50. roku życia.
Złożona została również propozycja, aby oprócz tego rutynowego badania, dla potwierdzenia ewentualnych podejrzeń, wprowadzić obowiązek badań przesiewowych mężczyzn powyżej 50. roku życia, które obejmowałyby oprócz badania palcem przez odbyt określenie poziomu białka PSA, czyli antygenu swoistego dla raka gruczołu krokowego, badanie ultrasonograficzne (USG), ewentualnie oznaczenie FKst, czyli fosfazy kwaśnej pochodzenia sterczowego.
Wykonanie takiego kompletu badań umożliwiłoby bardzo wczesne wykrywanie raka stercza, co nie tylko zwiększyłoby wskaźnik wyleczeń, zapobiegło wielu ludzkim tragediom, ale także obniżyłoby wysokie koszty leczenia chorych z zaawansowaną postacią raka prostaty i przeznaczenie tych pieniędzy na profilaktykę i rozwój bazy technicznej lecznictwa onkologicznego.
U chorych z zaawansowanym rakiem prostaty tylko u 10% można liczyć na radykalne leczenie operacyjne. U pozostałych terapia polega na zmniejszaniu dolegliwości, polepszaniu jakości życia pacjenta, przedłużaniu życia. Zastosowanie terapii hormonalnej może je przedłużyć nawet o kilka lat.
Wśród powodów wzrastającej liczby zachorowań na raka gruczołu krokowego można wymienić m.in. wydłużanie się życia ludzkiego, predyspozycje dziedziczne, niewłaściwa, wysokotłuszczowa dieta, palenie tytoniu, nadużywanie alkoholu.
Nie mamy informacji, jakie rozpoznanie w konkretnym Pana przypadku postawił lekarz internista. Radzimy więc przeprowadzenie wymienionych wyżej badań laboratoryjnych, wykonanie USG, najlepiej transrektalnego, tj. przez odbytnicę, oraz zdjęcia RTG kręgosłupa lędźwiowego. Wszystkie te badania trzeba pokazać urologowi, który podejmie decyzję, co należy dalej robić i czy w ogóle jest powód do jakiegoś niepokoju.
Czas interwencji chirurgicznej (operacji radykalnej lub innej o mniejszym zakresie) bądź decyzja o leczeniu zachowawczym zależy od rozpoznania i stopnia zaawansowania choroby.

15-03-01   Cysta w zgięciu kolanowym

W zgięciu kolanowym u mojego 14-letniego syna pojawił się guzek wielkości śliwki. Chirurg ogólny stwierdził, że jest to cysta. Kilka razy ściągał z niej żółtawą ciecz, jednak guzek znów się pojawiał. Lekarz przeciął więc torebkę stawową i po oczyszczeniu unieruchomił nogę na tydzień w gipsowej szynie. Historia się jednak powtórzyła. Do chirurga mamy zgłosić się dopiero za kilka miesięcy. Pół roku przed pojawieniem się tej cysty syn rozciął bardzo głęboko kolano, a potem, zjeżdżając na nartach, mocno się w nie uderzył. Bardzo proszę o poradę, co dalej robić. Przykładam na wszelki wypadek zgniecioną kapustę, wiesiołek, różne zioła, ale nic nie pomaga.

Na podstawie listu można sądzić, że chorobą, na którą cierpi Pani syn, jest cysta Backera. Świadczy o tym opis schorzenia: umiejscowienie, galaretowaty płyn w punktacie, mało skuteczne dotychczasowe leczenie, a także związek z wcześniejszymi urazami. W torebce stawowej dochodzi do osłabienia jej struktury, w wyniku czego powstaje cysta uwypuklająca się do dołu podkolanowego (coś w rodzaju przepukliny). Cysta ta jest wypełniona zwykle płynem stawowym. Leczenie jest najczęściej operacyjne, gdyż inne metody nie są skuteczne. Nakłucie takiej cysty można traktować diagnostycznie, nigdy leczniczo.
Ponieważ podjęto już próbę leczenia, a skutek jest niedostateczny, proponujemy zwrócić się o pomoc do specjalisty ortopedy, gdyż w tym przypadku będzie konieczne większe doświadczenie w leczeniu takich schorzeń niż ma zwykle chirurg ogólny. Przed wizytą należy wykonać badanie USG dołu podkolanowego, które pozwoli dokładnie określić umiejscowienie zmiany, jej rozległość i możliwość leczenia operacyjnego.
Natomiast nie warto stosować dotychczasowej kuracji (kapusta, wiesiołek, zioła), bo jest to bezcelowe. Wskazane jest natomiast oszczędzanie tej nogi, tzn. ograniczenie jazdy na rowerze, gry w piłkę itp.

14-03-01   Jest mi ciągle zimno

Mam 68 lat, jestem sprawna, ale ciągle jest mi zimno. Ubieram się ciepło, a mimo to drżę z zimna albo się pocę. Biorę różne leki, ale nie pomagają. Bardzo proszę o jakąś radę.

Kłopoty te są dość charakterystyczne dla osób starszych. Jest to związane z różnymi nieprawidłowościami w funkcjonowaniu organizmu. Zwykle nieco upośledzone krążenie krwi, zanik tkanki podskórnej, czasem nadmierne wychudzenie mogą powodować uczucie stałego zimna. Także niektóre schorzenia tarczycy (u osób starszych częsta jest niedoczynność tego gruczołu) objawiają się uczuciem chłodu.
Warto również sprawdzić codziennie temperaturę ciała, szczególnie o tej porze, gdy uczucie zimna jest największe. Czasem takie uczucie zimna, a następnie poty, są charakterystyczne dla infekcji wirusowej (np. zakażenie wirusem opryszczki) lub w przebiegu infekcji dróg moczowych.
Należy też zwrócić uwagę na sposób odżywiania. Niskokaloryczna, skąpa dieta dostarczająca zbyt mało energii, witamin i mikroelementów, duże przerwy między posiłkami mogą być przyczyną uczucia chłodu. Czasami zmiana diety na bardziej kaloryczną pozwala pozbyć się tej przykrej dolegliwości.
Powinna się Pani zwrócić z tym problemem do lekarza, gdyż tylko na podstawie dokładnego wywiadu, znajomości "przeszłości" zdrowotnej oraz badań można ustalić przyczynę dolegliwości.

12-03-01   Kolano

Mam 14 lat, ważę 52 kg - czyli tyle ile powinnam. Od około roku boli mnie prawe kolano. Boli mnie przez cały rok - zimą mocniej, a latem mniej. Nie mogę biegać , skakać , a czasami nawet chodzić. Kiedyś jeździłam konno i trenowałam sporty walki.
Nie pomogła mi fizykoterapia, którą zalecił mi ortopeda, ani maści i tabletki przeciwbólowe. Byłam też u chirurga, który kazał mi zrobić prześwietlenia stawu. Nie wykazało to żadnych urazów. Gdy chirurg zbadał dokładniej moje kolano, stwierdził, że "rzepka jest przetarta". Przepisał mi jakieś lekarstwo, ale nie pomogło. Kolano boli mnie nadal, a wraz z nim cała kość łydki. Gdy chodzę, skaczę lub wchodzę po schodach, ból jest silniejszy. Nie pomaga mi też opaska na staw. Do kogo mogę się zwrócić z problemem? Co to za dolegliwość? Czy mogę nadal jeździć konno?


Przyczyn bólu kolana może być wiele. W Twoim przypadku najbardziej prawdopodobny jest uraz kolana prawdopodobnie w wyniku treningu sportowego. W zdjęciu rentgenowskim uwidaczniają się przede wszystkim części kostne - pochłaniają najwięcej promieniowania. Trudno ocenić na podstawie tego badania tzw. "części miękkie": przyczepy mięśni, ścięgna, więzadła. Tutaj potrzebna jest fachowa ocena ortopedy, czasami poparta badaniem atroskopowym (w bardzo wątpliwych przypadkach). Jest to badanie polegające na uwidocznieniu stawu poprzez umieszczenie w nim cienkiego wziernika, za pomocą którego widać "gołym okiem" wszelkie nieprawidłowości.
Trudno nam także zinterpretować słowa lekarza, który powiedział, że "rzepka jest przetarta". Być może chodziło o jakiś uraz rzepki. Urazy leczy się fizykoterapią (ciepło, zimno, odpowiednio dawkowany ruch). W pierwszej fazie ważne jest unieruchomienie kończyny. Ból zwalczamy środkami przewciwbólowymi. Jednak nie może być tak, że kolano boli przez cały czas. To sygał, że choroba trwa dalej, jest niewłaściwie leczona albo zdiagnozowana. Ważne jest także branie pod uwagę innych przyczyn bólu kolana, np. zmian zapalnych.
Tak czy inaczej potrzebna jest Pani fachowa pomoc oropedy, który (co jest najważniejsze) widzi Panią i może Panią zbadać. Nasze uwagi mogą mieć tylko charakter pomocniczy.

09-03-01   Co stosować na oparzenia?

Chciałabym wiedzieć, jak postępować w przypadkach, które w różnych okolicznościach mogą przytrafić się każdemu z nas. Wszyscy wiemy z własnego doświadczenia, że kiedy coś się stanie, często nie potrafimy udzielić pomocy. Jestem np. zainteresowana, jak się zachować, a czego nie należy robić w przypadku oparzenia.

Do oparzenia może dojść w różnych okolicznościach. Najwięcej oparzeń zdarza się w domu, najczęściej w kuchni, zwykle wskutek kontaktu z gotującą wodą, nagrzanym uchwytem garnka, pryskającym tłuszczem, parą lub po prostu ogniem. Na szczęście rzadziej dochodzi do oparzeń środkami chemicznymi lub z powodu dotknięcia przewodu elektrycznego. Oparzenia te są bowiem cięższe, trudniej się goją, a bywa, że pozostawiają trwałe ślady (blizny). Zdarzają się też, nieraz dość poważne, oparzenia skóry wywołane zbyt intensywnym opalaniem.
Oparzenia dzielimy według ciężkości stanu na trzy stopnie. Pierwszy charakteryzuje się zaczerwienieniem skóry, lekkim obrzękiem i uczuciem pieczenia. Drugi - to pojawienie się rumienia, silnego obrzęku, dotkliwego bólu i pęcherzy, wypełnionym surowiczym płynem. W najcięższych oparzeniach - trzeciego stopnia dochodzi do martwicy skóry i głębokich ran pooparzeniowych.
Nasze postępowanie zależy od ciężkości urazu i okoliczności, w których nastąpiło poparzenie.
Jeśli mamy do czynienia z oparzeniem lekkim - natychmiastowe polewanie skóry strumieniem zimnej wody łagodzi ból, nie dopuszcza do powstania zaczerwienienia ani pęcherzy. Oparzone miejsce polewamy po prostu przez kilka minut zimną wodą z kranu. Nogę zaś najwygodniej polewać prysznicem nad wanną. Podobnie jak klatkę piersiową lub brzuch.
Jeśli np. oparzenie wrzącą wodą przydarzyło się człowiekowi ubranemu, należy możliwie szybko zdjąć z niego odzież i polewać wodą gołą skórę.
Trzeba pamiętać, że nie wolno smarować oparzonych miejsc olejem i innymi tłuszczami, mydłem, białkiem kurzym.
Takie praktyki zdarzają się jeszcze, choć nauka już dawno uznała je za szkodliwe. Wyjątkiem jest oparzenie słoneczne, przy którym ulgę przynosi posmarowanie skóry olejem lnianym.
Oparzenia środkami chemicznymi, niezależnie od tego, czy są spowodowane kwasem czy ługiem, także najpierw neutralizujemy przez obfite polewanie wodą. Później dopiero szukamy właściwego środka. Dla oparzeń kwasami dobry jest 3% roztwór sody oczyszczanej (na szklankę wody czubatą łyżeczkę od herbaty).
Oparzenia ługami można zneutralizować słabymi roztworami kwasów (na litr wody 6 łyżek 6% octu).
Oparzenia chemiczne śluzówek ust i przełyku są zawsze niebezpieczne. Wypijania dużych ilości mleka, jak polecano dawniej, nie doradzamy, szczególnie gdy nie mamy pewności co do rodzaju substancji chemicznej. Lepiej wtedy szybko wezwać pogotowie.
Kiedy dochodzi do oparzenia z powodu zapalenia się na poszkodowanym odzieży, staramy się najpierw ugasić na nim płomień. Wtedy najlepiej przewrócić palącego się człowieka na ziemię i obracając go jak walec, stłumić ogień kocami lub szmatami, które mamy pod ręką. Aby oszczędzić mu bólu i nie pogłębiać urazów skóry spowodowanych poparzeniem, nie wolno bez fachowej pomocy zdejmować z poszkodowanego ubrania. Po ugaszeniu płomienia należy przykryć, aby nie tracił dodatkowo ciepła, i natychmiast wezwać pomoc lekarską.
Czytelnicy często pytają, czy przy obmywaniu lub polewaniu oparzeń można używać spirytusu lub czystej wódki? Użycie ich jest polecane tylko w przypadku oparzeń lekkich, powierzchownych - słowem, pierwszego stopnia. Przy małej powierzchni oparzenia przyłożenie wacika nasączonego spirytusem i pozostawienie go na kilka minut daje uczucie chłodu, działa więc przeciwbólowo i dezynfekująco. Natomiast przykładanie spirytusu, kiedy rana jest otwarta, a pęcherz pęknięty, nie tylko nie leczy, ale niepotrzebnie drażni tkanki i sprawia dodatkowy ból.
Trzeba też pamiętać, aby w przypadku oparzenia dłoni i przedramienia szybko zdjąć pierścionek czy obrączkę, a także bransoletki w kształcie zamkniętych kółek. Kiedy narośnie obrzęk, będzie to niemożliwe.
Obecnie w aptekach są specjalne środki, które zabezpieczają oparzone miejsce przed dodatkową infekcją, łagodzą ból, przyspieszają gojenie rany. Można tu wymienić np. Panthenol w aerozolu, którym można spryskać umyte i oczyszczone oparzenia. Dobry jest też Alliogel - ziołowy środek Poznańskich Zakładów Zielarskich "Herbapol" przydatny w leczeniu pooparzeniowych ran niewielkiego stopnia. Żel ten przyspiesza procesy odnowy uszkodzonych komórek i gojenie uszkodzonego naskórka.
Warto, aby w każdej domowej apteczce środki te na wszelki wypadek były pod ręką.

08-03-01   Na czym polega metoda fotodynamiczna?

Słyszałem o nowej metodzie leczenia nowotworów nazywanej metodą fotodynamiczną. Jaka jest skuteczność tego rodzaju terapii i w których rodzajach nowotworów ją się stosuje?

Metodę fotodynamiczną, którą m.in. opracował zespół pod kierownictwem prof. Alfredy Graczyk z WAT oraz prof.Edwarda Stanowskiego z Kliniki Chirurgicznej WAM w Warszawie, można przede wszystkim wykorzystywać jako metodę diagnostyczną do wykrywania wczesnych stanów nowotworowych, a jej skuteczność jest najwyższa w pierwszym etapie choroby. Jeżeli nowotwór zostanie rozpoznany na początku, a w organizmie nie ma jeszcze przerzutów, mtoda fotodynamiczna leczy go w 100%, szybko i z minimalnym skutkiem ubocznym. Najlepsze rezultaty daje np. w leczeniu początkowego stadium nowotworu skóry (np. niezwykle złośliwego czerniaka). Dobre efekty uzyskuje się również w rozpoznawaniu i leczeniu zewnętrznych narządów płciowych (sromu, pochwy, szyjki macicy). Wykorzystuje się ją również wówczas, gdy zmiany nowotworowe znajdują się w narządach wewnętrznych oraz w diagnostyce śródoperacyjnej, podczas zabiegu chirurgicznego (np. już po otworzeniu klatki piersiowej czy czaszki mózgowej). Jeżeli choroba jest uogólniona i wystąpiły już przerzuty w układzie limfatyczym i krwionośnym, a komórki są rozrzucone po organizmie, leczenie tym sposobem nie jest tak skuteczne. Metodę tę można stosować także jako metodę paliatywną, która poprawia jakość życia chorego w ostatnim okresie.
Więcej informacji o zastosowaniu metody fotodynamicznej znajdzie Pan we wrześniowym numerze "Żyjmy dłużej" (z 1999 r.) w wywiadzie z prof. Alfredą Graczyk pt. "Podświetlić i zniszczyć raka".

07-03-01   Czy muszę się odchudzać?

Mam 178 cm wzrostu, ważę 70 kg. Czy muszę stosować kurację odchudzajacą? Jaka powinna być moja optymalna waga ciała? Czy zawsze duża waga równa się otyłości?

Rzeczywiście duża waga nie musi się równać otyłości, czyli zwiększonej zawartości tkanki tłuszczowej w organizmie. W ocenie nadwagi i otyłości posiłkujemy się prostym, orientacyjnym wskaźnikiem zwanym BMI (Body Mass Index, czyli wskaźnik masy ciała). Wylicza się go dzieląc wagę (w kilogramach) przez wzrost (w metrach) podniesiony do kwadratu.
Jeśli wskaźnik ten przekracza 25 to mówimy o nadwadze, jeśli przekracza 30, to mówimy o otyłości. U Pani z prostych wyliczeń wynika, że wskaźnik ten wynosi około 22, czyli mieści się jak najbardziej w granicach normy (od 20 do 25).
BMI jest tylko orientacyjnym wskaźnikiem, choć bardzo często wystarcza, przynajmniej przy wykluczeniu otyłości.
Bardziej specjalistyczne badania (w Pani przypadku chyba niepotrzebne) obejmują między innymi pomiar grubości fałdów tłuszczowych, pozwalający na określenie (również przybliżone) zawartości tkanki tłuszczowej w organizmie.

06-03-01   Trądzik czy uczulenie?

Jestem studentką pedagogiki, za rok kończę studia i mam zamiar podjąć pracę w szkole. Od dwóch lat choruję na trądzik różowaty. Gdy byłam nastolatką, walczyłam z trądzikiem pospolitym. Teraz z tymi rozszerzonymi naczynkami wyglądam jak przysłowiowy "upiór". Do tego zaczęły mi pękać naczynka na udach. Wokół oczu mam sporą opuchliznę. Na lewej ręce pojawiły się ślady łuszczycy. Objawy te zaczęły się nasilać od momentu, kiedy zaczęłam się spotykać z moim obecnym chłopakiem. Czy to możliwe, żebym była na niego uczulona? Tak twierdzą nasi znajomi. Napiszcie, czego unikać i u jakiego lekarza szukać pomocy, aby złagodzić te przykre dolegliwości.

Rozpoznanie łuszczycy tylko na jednej ręce wydaje mi się dziwne i jeżeli nie zostało ustalone przez dermatologa, jest mało prawdopodobne, choć bywają nietypowe postacie tej choroby. Jeżeli jest to łuszczyca, wymaga stosowania odpowiednich leków zewnętrznych. W tak ograniczonej postaci nie powinna być trudna do zaleczenia.
Trądzik różowaty jest chorobą o nie ustalonej etiologii. Może towarzyszć m.in. chorobom przewodu pokarmowego, wątroby, zaburzeniom hormonalnym itp. Warto poddać sie gruntownym badaniom, aby te przyczyny wykluczyć. Choroba wymaga łagodnego i cierpliwego leczenia pod kontrolą dermatologa. Powinna Pani unikać ostrych potraw, mocnej kawy, herbaty i alkoholu, pachnących i barwionych kosmetyków, słońca, wiatru, mrozu. Zabronione jest korzystanie z sauny i oczywiście solarium.
Kruchość naczyń włosowatych na twarzy jest jednym z objawów trądziku różowatego, na udach jest zwykle cechą osobniczą. Profilaktycznie można stosować Rutinoscorbin, preparaty zawierające wyciągi z kasztanowca (doustnie i zewnętrznie). Już istniejące "pajączki" można usunąć w gabinetach dermatologicznych bądź kosmetycznych (elektrokoagulacja, laser).
Wydaje mi się mało prawdopodobne i dziwne, że jest Pani uczulona na swojego chłopaka. Nie słyszałam dotychczas o podobnym przypadku, przynajmniej w dermatologii.

05-03-00   Czy operacja torbieli jest bezpieczna?

Skończyłam 41 lat. Po kilku miesiącach uporczywych bólów brzucha wybrałam się na badanie USG, które wykazało, że w prawej nerce mam kilka różnej wielkości złogów, na lewym jajniku siedmiocentymetrową torbiel, macica zaś ma nierówną powierzchnię z mięśniakami do 1 cm. Lekarz polecił najpierw wyleczyć sprawy ginekologiczne, a potem dopiero nerki. Skierował mnie do szpitala na operację torbieli i mięśniakowatej macicy.
Czy operacja taka jest bezpieczna dla kobiety? Czy będę musiała potem brać jakieś hormony? Jak potem będzie układało się współżycie z mężem? Czy to prawda, że kobiety potem szybko się starzeją i krócej żyją? Czy na te choroby mogą starać się o rentę inwalidzką?


Z listu wynika, iż cierpi Pani na dwie nie związane ze sobą dolegliwości. Tak jak to Pani zasugerowała, najpierw należy wyleczyć sprawy ginekologiczne, a potem zająć się nerkami. Obydwa te schorzenia mogą powodować dolegliwości bólowe. Z opisu badań USG wynika, iż główną dolegliwością ginekologiczną jest torbiel jajnika. Mięśniaki wielkości 1 cm nie dają zazwyczaj tak dużych dolegliwości bólowych i nie są raczej wskazaniem do ich usunięcia operacyjnego. Trudno jednak na podstawie listu postawić diagnozę ginekologiczną. Jest do niej uprawniony wyłącznie lekarz ginekolog, który Panią badał i ma przed sobą opis badania USG.Lekarz wykonujący operację podejmie decyzję, czy wyłuszczyć wyłącznie torbiel czy też usunąć jednostronnie całe przydatki. Po operacji wyłuszczenia torbieli, biorąc pod uwagę również Pani wiek, nie trzeba koniecznie stosować hormonalnej terapii zastępczej. Jednakże i o tej sprawie powinien zdecydować lekarz prowadzący. Jeśli chodzi o obawy dotyczące bezpieczeństwa operacji, to nie jest ona mniej lub bardziej niebezpieczna niż np. operacja wycięcia wyrostka. Operacja wyłuszczenia torbieli nie ma wpływu na gospodarkę hormonalną kobiety, toteż dolegliwości pooperacyjne nie będą z tym związane. Oczywiście, jak po każdej operacji, będzie Pani odczuwała ból w okolicy blizny. Natomiast uwagi dotyczące szybkiego starzenia się lub też skrócenia życia po operacjach ginekologicznych nie są prawdziwe. Jeśli lekarz ginekolog zadecyduje nawet, że wskazane jest wycięcie całej macicy, nie będzie to miało wpływu na jakość stosunków płciowych. Jednak wielu mężczyzn obawia się lub nie chce współżyć z kobietą po operacji wycięcia macicy. Dlatego od Pani decyzji zależy, czy powie Pani mężowi o zakresie operacji, czy też nie. Z fizjologicznego punktu widzenia partner nie potrafi wyczuć, że kobiecie wycięto macicę bądź wykonano jakąkolwiek inną operację ginekologiczną. Starania o rentę inwalidzką zależeć będą od ogólnego stanu zdrowia i zdrowia po operacji ginekologicznej oraz wyleczeniu nerek. Operacja wycięcia macicy, wyłuszczenia mięśniaków czy też torbieli nie stanowią jako takie o niezdolności do pracy. Przy braku innych wskazań nie mogą być podstawą do uzyskania renty inwalidzkiej. Być może okaże się tak, że będzie Pani całkowicie zdrowa i zdolna do pracy, czego z całego serca życzę.

02-03-01   Medycyna ortomolekularna

Proszę o wyjaśnienie terminu "medycyna ortomolekularna".

Teoretyczne podstawy medycyny ortomolekularnej stworzył Limus Carl Pauling, profesor z Insytytutu Technologicznego w Pasadenie (USA). W Polsce jej propagatorem był prof. Julian Aleksandrowicz.
Ten dział medycyny skupia się na stosowaniu substancji niezbędnych do życia, do których należą biopierwiastki, witaminy, aminokwasy, niezbędne substancje witaminopochodne, związki tłuszczowe.
Medycyna ortomolekularna ma na celu zapobieganie chorobom, przedłużenie życia, poprawienie stanu zdrowia i jakości życia, integrację psychiki i ciała. Łączy ona profilaktykę schorzeń i ich leczenie w jeden nierozłączny system. Medycyna ta zakłada, że możliwia jest pomoc pacjentom w bardzo zaawansowanych stadiach choroby, nawet tych uznanych za nieuleczalne.
Oto podstawowe zasady medycyny ortomolekularnej:
  • profilaktyka i leczenie są nierozdzielnymi elementami działań lekarza;
  • mechanizmy zdrowia i mechanizmy choroby są ze sobą ściśle powiązane;
  • zmiany w procesach biochemicznych komórki zaczynają się o wiele wcześniej, niż rozwiną się wyraźne objawy choroby w obszarze danego narządu;
  • system regulacji z zastosowaniem minerałów (biopierwiastków) jest podstawowym elementem pomocy medycznej;
  • zasada primum non nocere (przede wszystkim nie szkodzić) nie jest w konflikcie z żadnym postępowaniem medycznym;
  • nie ma chorób nieuleczalnych, w każdym stadium choroby jest możliwa interwencja substancjami niezbędnymi, co może pomóc w dążeniu do przywrócenia zdrowia, choć w późniejszych stadiach choroby staje się to coraz trudniejsze.

01-03-01   Moja żona nie może zajść w ciążę

Mam 28 lat, żona 24. Jesteśmy 3 lata po ślubie. Jestem zaniepokojony, że do tej pory, mimo regularnego współżycia żona nie zaszła w ciążę. Twierdzi, że to z powodu upławów, które leczy od 2 lat. Ostatnio zażądała, żebym stosował stosunek przerywany, bo jak przy upławach zajdzie w ciążę, to dziecko urodzi się nienormalne. Czy to prawda? Czy upławy mają jakiś wpływ na zajście w ciążę? Co może być ich przyczyną i jak długo się je leczy? Proponuję wspólną wizytę u lekarza, ale żona nie wykazuje takich chęci. Co mi radzicie?

W medycynie staramy się nie używać słowa "nigdy" ani "na pewno", toteż nie można wykluczyć, że Państwa problemy z zajściem w ciążę żony wynikają z upławów, na które ona cierpi. Z drugiej strony jest to raczej mało prawdopodobne. Wiele kobiet miewa od czasu do czasu upławy i nie przeszkadza im to w poczęciu potomstwa.
Upławy to wydzielina powstająca podczas np. bakteryjnego lub grzybiczego zakażenia pochwy lub innych stanów zapalnych narządów rodnych. Upławy mogą zmieniać tzw. pH pochwy i przez to unieczynniać plemniki. Jednakże jako przyczynę niepłodności wymieniłbym je na ostatnim miejscu. Pana żona powinna koniecznie zgłosić się do ginekologa, który oceni przyczynę upławów, pobierze rozmazy z pochwy i zapisze odpowiednie leki. Leczenie na ogół nie jest trudne ani długie.
Ryzyko poczęcia dziecka z defektami genetycznymi, chorobami wrodzonymi lub upośledzeniem umysłowym i fizycznym przez matkę, która w czasie zapłodnienia miała upławy, jest takie samo jak u kobiety bez tych dolegliwości. To tyle odpowiedzi na jedno z Pana pytań.
Rozumiem, że główny Państwa problem to niepłodność małżeńska, którą określamy wtedy, kiedy upływa co najmniej rok nieefektywnych starań o zajście w ciążę przy regularnych, częstych stosunkach płciowych bez stosowania antykoncepcji. Niepłodność może wynikać z wielu przyczyn leżących zarówno po stronie kobiety, jak i mężczyzny. Na szczęście po leczeniu w większości przypadków udaje się doprowadzić do poczęcia i urodzenia zdrowego dziecka. Czasami wystarczy miesiąc leczenia, ale bywa, że kilka lub kilkanaście lat.
I tu jedyną sensowną radą, jakiej mogę Panu udzielić, jest wizyta u lekarza ginekologa, który zleci serię badań mających ustalić przyczynę niezachodzenia żony w ciążę. Proszę pamiętać, że na wizytę powinni się Państwo udać razem, gdyż przyczyna może tak samo tkwić w organizmie kobiety, jak i mężczyzny.
Stosunek przerywany nie jest dobrą metodą antykoncepcji, gdyż na każde 100 par stosujących tę metodę w ciągu roku, w ciążę zachodzi ok. 30. Poza tym może doprowadzić do zaburzeń emocjonalnych u obojga partnerów, gdyż trudno mówić o przyjemności z seksu, gdy po głowie krąży jedna tylko myśl: "Zdąży czy nie zdąży".

28-02-01   Przewlekłe anginy

Od wczesnej młodości chorowałam na anginy. Po wycięciu migdałów, przez jakiś czas był spokój, ale nadal bolało mnie gardło, uszy, klatka piersiowa. Brałam wiele razy różne antybiotyki, robiłam okłady, nagrzewania.
Niedawno znowu dostałam dreszczy, miałam silny ból gardła. Lekarz zastosował antybiotyki. Teraz znowu boli mnie gardło, uszy, tchawica.


Problem nie jest wcale prosty, tym bardziej, że laryngolog, który Panią leczył, też nie do końca go rozwiązał. Wydaje się, że wystąpił u Pani przewlekły stan zapalny górnych dróg oddechowych.
Z pewnością powinna być Pani jeszcze raz być zbadana przez laryngologa. W takich stanach przewlekłych godne polecenia są antybiotyki w postaci aerozolu. Działają one tylko miejscowo, nie dają objawów ubocznych i są skuteczne na wiele bakterii, grzybów i mikroorganizmów. Konieczne może być też stosowanie miejscowo preparatów przeciwgrzybiczych, gdyż antybiotyki, które Pani zażywała, mogły spowodować grzybicę jamy ustnej.
W Pani przypadku godne polecenia jest leczenie w jakimś uzdrowisku z możliwością skorzystania z inhalacji, zabiegów fizykalnych i innych metod stosowanych w sanatoriach. Jest to także doskonały sposób na poprawienie ogólnej odporności organizmu.

27-02-01   Co to za choroba?

Chciałabym się dowiedzieć, co to za choroba toczeń układowy trzewny?

Toczeń układowy trzewny jest przewlekłym schorzeniem tkanki łącznej. Należy on do grupy chorób autoimmunologicznych, w których w organizmie chorego powstają przeciwciała skierowane przeciwko normalnym tkankom, traktowanym jako obce. Choroba ta występuje pięciokrotnie częściej u kobiet. Jej przyczyna nie jest znana.
Charakterystyczne objawy kliniczne to między innymi: rumień w kształcie motyla na twarzy, liszaj krążkowy, wrażliwość na światło, zapalenie stawów, choroby nerek, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia immunologiczne. Objawami dodatkowymi są między innymi: stany podgorączkowe, osłabienie oraz bóle mięśni.
W badaniach diagnostycznych bardzo istotne jest stwierdzenie, czy organizm wytwarza przeciwciała przeciwjądrowe - PPJ (ANA), przeciwciała skierowane przeciwko antygenom jądra komórkowego - ENA oraz szereg innych autoprzeciwciał.
Polecamy Pani udanie się wraz z przyjaciółką do specjalistów lekarzy reumatologów, np. do Instytutu Reumatologicznego w Warszawie mieszczącym się przy ulicy Spartańskiej 1.

26-02-01   Jak się leczy palcozrost?

Moja córeczka cierpi z powodu palcozrostu (syndactyalia). Jakie są przyczyny tej choroby i jak się ją leczy?

Wada ta polega na powstałym skórnym połączeniu palców. Anomalie tego typu są spowodowane czynnikami teratogennymi. Są to czynniki szkodliwe dla zarodka i rozwijającego się płodu, między innymi przyczyny środowiskowe, leki, toksyny, zakażenia (przebyte przez Panią w trakcie ciąży), na które było narażone Pani dziecko w okresie płodowym. Substancji teratogennych może być bardzo dużo.
Powinna Pani przeanalizować, razem z prowadzącym Pani ciążę lekarzem położnikiem, czy nie była Pani nieświadomie narażana na jakiś czynnik teratogenny.
Jednak najważniejszą sprawą dla Pani i Pani córeczki jest jak najszybszy kontakt z pediatryczną kliniką chirurgiczną specjalizującą się w chirurgii ręki.

23-02-01   Wodniak jądra

Mam 40lat. Lekarz stwierdził u mnie wodniaka jądra. Lekarz zlecił operację. Chciałbym dowiedzieć się czegoś więcej na temat tego schorzenia.

Wodniak jądra może być schorzeniem wrodzonym lub nabytym. Wodniaki wrodzone są wynikiem opóźnienia w zarastaniu pewnych struktur otrzewnej, tj. błony pokrywającej narządy wewnętrzne jamy brzusznej. Opóźnienie w zarastaniu pewnych odcinków tej błony powoduje, że tworzy się wodniak - torbiel wypełniona płynem surowiczym. Ten typ wodniaka ustępuje zwykle samoistnie w ciągu pierwszych tygodni życia dziecka i nie wymaga zabiegu operacyjnego.
Inaczej przedstawia się problem w wieku dojrzałym. Wodniaki nabyte powstają często z przyczyn nieznanych, niekiedy wskutek urazu lub stanu zapalnego najądrza. Zwykle objawiają się w postaci różnej wielkości guza w mosznie, kształtu owalnego, obok którego wyczuwa się jądro.
Radykalnym leczeniem jest operacja, a ryzyko zabiegu jest niewielkie, dlatego radzimy przemyśleć jeszcze raz problem i po porozumieniu z lekarzem zdecydować się na zabieg operacyjny. Przypominamy też o konieczności poddania się szczepieniu przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.

22-02-01   Wylew do mózgu

Jakie są przyczyny wylewów do mózgu? Czy można je leczyć?

Głównym czynnikiem ryzyka w chorobach śródmózgowych jest nadciśnienie tętnicze, szczególnie nie leczone lub leczone nieprawidłowo, nieprawidłowości tętniczo-żylne, miażdżyca drobnych naczyń krwionośnych, pękanie tętniaka, guzy mózgu, nałogowe przyjmowanie środków uzależniających, nikotynizm, alkoholizm.
Najczęstszą lokalizacją krwotoków jest okolica torebki wewnętrznej, z której mogą przebijać się do układu komorowego. W przypadku masywnego krwotoku do komór pojawia się sztywność odmóżdżeniowa ze wzmożonym napięciem mięśniowym i wyprostnym ustawieniem kończyn.
Rokowanie jest niepomyślne, śmiertelność we wczesnym okresie choroby jest bardzo wysoka, ponieważ na dnie komory IV znajdują się ważne dla życia ośrodki, np. ośrodek naczynioruchowy i oddechowy. Krwotoki głębokie powodują wystąpienie niedowładu po stronie przeciwnej do krwotoku.
Konsekwencje zależą od stanu klinicznego pacjenta, wieku, rozległości wylewu, ogólnego stanu zdrowia przed chorobą. Leczenie odbywa się tylko w warunkach szpitalnych. W zależności od rozległości zmian, po okresie ostrym przeprowadza się rehabilitację w domu lub w warunkach sanatoryjnych.

21-02-01   Czy jestem w ciąży?

Czy podczas ciąży może się zdarzyć, że kobieta ma miesiączkę? Moja koleżanka jest w ciąży i miała jakieś dziwne krwawienie. Lekarz nie stwierdził poronienia.

Zmiany hormonalne w czasie cyklu płciowego powodują złuszczanie błony śluzowej macicy i krwawienie miesięczne. Dość często, nawet u zdrowych kobiet zdarza się, iż przy zajściu w ciążę, w czasie, kiedy przypada krwawienie miesięczne, część naczyń krwionośnych macicy otwiera się imitując miesiączkę. Dlatego też może się zdarzyć, że kobieta podczas ciąży ma krwawienia przypominające miesiączkę.

20-02-01   Wada kolan

Mam 38 lat i wadę kolan. Pierwszy i ostatni raz byłam u ortopedy 10 lat temu, który określił tę ułomność jako kolana szpotawe. Zalecił operację, która łączyłaby się z kilkumiesięcznym leżeniem, musiałabym też mieć kogoś od pomocy. Nie mogłam wtedy na to się zdecydować. Myślałam, że może to się jakoś wyrówna lub pogodzę się z tą wadą.
Pomimo, że ułożyłam sobie dobrze życie moim marzeniem jest poddać się takiej operacji teraz.
Bardzo proszę o pomoc w rozwiązaniu moich kłopotów. Czy w moim wieku jest to jeszcze możliwe. W którym szpitalu można poddać się operacji kolan?


Pozostawiając na uboczu wieloletnie zaniedbanie własnego zdrowia sądzę, że przede wszystkim powinna się Pani udać jak najszybciej na wizytę i badanie do lekarza ortopedy. Trzeba bowiem zorientować się w aktualnej sytuacji zdrowotnej, czyli ocenić stan kolan po 10 latach przerwy.
Bez dokładnej analizy przypadku, bez dokładnego badania fizykalnego pacjeta osobiście, bez przeprowadzenia badań dodatkowych, np. rentgenowskich, bez poznania przyczyn schorzenia, tylko na podstawie krótkiego listu trudno jednoznacznie wskazać metodę lecznenia.
Uważam jednak, że jest to możliwe, choć na pewno będzie trudniejsza niż była 10 lat temu.
Bez gruntownej znajomości choroby trudno wskazywać adres konkretnego ośrodka (nawet prywatnego). Uważam bowiem, że zamiast teraz już myśleć o jakiejś dobrej klinice, na początek musi Pani udać się do lekarza ortopedy, który po badaniu i zapoznaniu się z Pani przypadkiem będzie mógł wskazać kierunek dalszego lecznia.
Ze względu na fakt, że zabieg korekcji kolan nie należy do łatwych i niewątpliwie operacja musi się odbyć w specjalistycznym szpitalu ortopedycznym. Mam też nadzieję, że dobrym ortopedom uda się Pani pomóc aby uwolniła się Pani od swoich kłopotów zdrowotnych.

19-02-01   Gdzie leczyć nerwicę?

Chciałbym prosić o adresy klinik, w których leczy się nerwicę.

W naszym kraju istnieje wiele specjalistycznych ośrodków zajmujących się terapią nerwic.
W Łodzi na ul. Czechosłowackiej 8/16, tel. 675-72-19 w Centralnym Szpitalu Klinicznym Akademii Medycznej znajduje się Ośrodek Leczenia Nerwic (Oddział Dzienny Psychiatryczny, możliwa jest też hospitalizacja całodobowa).
W województwie opolskim w Mosznie, 47-370 przy ul. Zielnej, mieści się Centrum Terapii Nerwic, tel. 468-463.
W Warszawie w Instytucie Psychiatrii i Neurologii, na ul. Sobieskiego 1/9, tel. centrali 642-66-11 znajduje się Klinika Nerwic.
Pod Warszawą w Komorowie mieści się Szpital dla Depresji i Nerwic "Komorów", mieszczący się przy ulicy Sanatoryjnej 1, tel. 758-09-78.
Powinien Pan zgłosić się do lekarza specjalisty psychiatry (nie potrzebne jest w tym przypadku skierowanie od lekarza pierwszego kontaktu), który Pana zbada i oceni, czy wymaga Pan terapii w szpitalu na oddziale dziennym, bądź hospitalizacji lub potrzebuje Pan psychoterapii indywidualnej, grupowej albo innego rodzaju postępowania zalecanego w terapii nerwic.

16-02-01   Grzybica przewodu pokarmowego

Stwierdzono u mnie grzybicę przewodu pokarmowego. Co może być jej przyczyną? Czy można tę chorobę wyleczyć?

Grzybica przewodu pokarmowego może być związana z przewlekłą antybiotykoterapią. Wyhodowane drobnoustroje (Candida) to właśnie grzyby. Candida wywołują grzybicę zwaną pleśniawką albo drożdżycą. Nadmierna ilość wydzieliny oraz pieczenie są charakterystyczne właśnie dla pleśniawki. W jamie ustnej i w gardle lekarz widzi białawe naloty, które wyglądają jak zsiadłe mleko i do niego są przyrównywane. Takie naloty trudno usunąć, a kiedy to się zrobi to pod spodem pozostają bolesne, czerwone zmiany. Tym dolegliwościom towarzyszy często świąd.
Aby rozpoznać drożdżycę należy wykryć drobnoustrój w hodowli.
Grzybicę (w tym przypadku pleśniawkę) rzeczywiście trudno się leczy, ale jest to choroba w pełni wyleczalna. Należy tylko stosować odpowiednie leki przeciwgrzybicze, zarówno miejscowo, np. nystatynę w postaci zawiesiny, jak i ogólnie w postaci tabletek. Innymi popularnymi lekami (poza nystatyną) są pochodne imidazolu.

15-02-01   Co to za plama?

Po przebytym stanie zapalnym pozostał mi na skórze czerwony ślad. Co to może być? Czy długo będzie się utrzymywać?

Pozostały ślad jest najprawdopodobniej plamą rumieniową, która ma prawo utrzymywać się przez jakiś czas po przebytym stanie zapalnym, który toczył się na skórze. Czasami taka plama staje się lekko brunatna i może utrzymywać się nawet przez kilka miesięcy.
Nie ma żadnej skutecznej metody przyspieszenia ustępowania tej dolegliwości. Należy tylko uważać, aby plamki nie nasłoneczniać, by nie wytworzyło się na jej miejscu trwałe przebarwienie.

14-02-01   Gdzie można kupić interferon beta?

Potrzebuję interferonu beta. Nie wiem tylko gdzie mogę go kupić. Bardzo proszę o informacje.

Szkoda, że nie napisała Pani, w jakim celu potrzebuje interferonu beta. Interferon beta stosuje się między innymi w leczeniu stwardnienia rozsianego. Istnieją dwie postacie interferonu; interferon beta-1a oraz interferon beta-1b.
W Polsce zarejestrowane są następujące preparaty:
  • AVONEX firmy Biogen
  • BETAFERON firmy Schering
  • FIBLAFERON firmy Renschler
  • REBIF firmy Serono Lek może Pani zakupić w Warszawie poprzez apteki sprowadzające zagraniczne preparaty:
    - Apteka na ulicy Kredytowej, tel. 828-32-79
    - Apteka na ulicy Dąbrowskiego 75 B, tel. 845-33-16
    - Apteka na ulicy Batuty 1A, tel. 847-61-98
    Nie wiemy, do jakiej Kasy Chorych Pani należy. Zawsze można starać się o refundację zakupu leku z funduszy Ministerstwa Zdrowia lub Kasy Chorych.

    13-02-01   Nadmierne pocenie

    Czy można sobie poradzić z nadmiernym poceniem stóp?

    Nadmierne pocenie się stóp można zniwelować stosując preparaty o działaniu antyperspiracyjnym. Proszę wypróbować krem SPIRAL lub preparat ETIAXIL, które dostępne są w aptekach bez recepty.
    W aptekach można także wykonać preparaty ze spirytusu formalinowego 4% lub papki urotropinowej. Te środki można kupić tylko na receptę wypisaną przez lekarza. Preparaty te są znane i stosowane od lat i wykazują się dość dużą skutecznością. Ich minusem jest możliwość wystąpienia uczulenia na formalinę lub urotropinę.
    Ponadto polecam noszenie skarpetek wykonanych z naturalnych włókien i przewiewnego obuwia wykonanego ze skóry lub materiału.

    12-02-01   Czy czyścić jelita?

    Zastanawiam się nad zabiegiem przeczyszczania jelit. Proszę o informacje na ten temat.

    Zabiegi przeczyszczania jelit stosują specjaliści medycyny niekonwencjonalnej pod szyldem oczyszczania organizmu. Ma ono zapobiegać różnym schorzeniom, w tym także chorobom nowotworowym.
    Specjaliści od kolonoterapii, bo tak fachowo nazywa się zabieg oczyszczania jelit, uważają, że w jelitach gromadzą się resztki pokarmów i toksyn, których człowiek nie jest w stanie samodzielnie się pozbyć. Zalegają one w organizmie, doprowadzając do zatrucia.
    Zabieg polega na wprowadzeniu plastikowej rury do kiszki stolcowej, przez nią pompuje się wodę pod ciśnieniem, która oczyszcza jelita.
    Natomiast lekarze medycyny oficjalnej nie podzielają tych opinii. Uważają, że zabieg ten może być wręcz szkodliwy i niebezpieczny dla zdrowia, grozi uszkodzeniem jelit, zaburzeniami elektrolitowymi, zniszczeniem naturalnej flory bakteryjnej jelit.
    Takie lewatywy mogą być szczególnie niebezpieczne dla ludzi z uchyłkami jelit, którym grozi perforacja jelit. Dlatego, pomimo zachęcających anonsów prasowych, odradzamy Pani taką terapię.

    07-02-01   Co to jest hipogonadyzm?

    Stwierdzono u mnie hipogonadyzm. Czym to grozi i czy są sposoby leczenia tej choroby?

    Stwierdzono u Pana hipogonadyzm, czyli niedoczynność jąder. Przyczyn powstania tego schorzenia może być szereg. Jest Pan w trakcie kuracji hormonalnej. Leczy się więc Pan u lekarza endokrynologa. Dlaczego nie ma Pan zaufania do lekarza, który zna etiologię Pańskiej choroby i nie zwróci się do niego z tym istotnym dla Pana pytaniem?
    Możemy tylko Panu powiedzieć, że jednym z objawów hipogonadyzmu jest niepłodność. W niektórych zaś przypadkach, prowadzona prawidłowo terapia hormonalna prowadzić może do ustąpienia niepłodności.

    05-02-01   Czy liszaj płaski da się wyleczyć?

    Choruję na niedoczynność tarczycy. Mam też stany depresyjne, leczę się cały czas i czuję się nieźle. Natomiast 2 lata temu zachorowałam na liszaj płaski. Diagnoza jest potwierdzona, ponieważ miałam brany wycinek do badania. Zmiany (pod pachami, pod biustem, w pachwinach) są najpierw czerwone, a po kilku miesiącach brązowe i tak już zostaje. Na dłoniach, pod kolanami, na brzuchu występuje czerwona wysypka, która potem blednie. Wszystko to bardzo swędzi.Czy to mi zostanie do końca życia? Jakie mogą być przyczyny tej choroby i jak to leczyć?

    Liszaj płaski jest przewlekłą, niezakaźną chorobą skóry i błon śluzowych. Przyczyny choroby nie są znane. Jednym z czynników powodujących to schorzenie może być wstrząs psychiczny (w tym także nakładające się stresy dnia codziennego). Choroba może być również uwarunkowana genetycznie. Niektórzy podejrzewają etiologię autoimmunologiczną, przyjmowanie niektórych leków, infekcje, cukrzycę, przewlekłe schorzenie jelit.
    Zmiany chorobowe mają (w uproszczeniu) charakter typowych grudek, którym często towarzyszy silny świąd. Wykwity zwykle ustępują, a pojawiają się brunatne przebarwienia, które mogą się utrzymywać kilka miesięcy, a nawet lat. Liszaj płaski ma zwykle przewlekły, wielomiesięczny, a bywa że wieloletni przebieg.
    U Pani choroba może mieć związek z nerwicą i chorobą tarczycy. Ponieważ oba te schorzenia są także przewlekłe i trudno poddające się leczeniu, choroba skóry przebiega wyjątkowo uporczywie.
    Leczenie liszaja płaskiego jest tylko objawowe, musi prowadzone być przez dermatologa. W zależności od stopnia nasilenia choroby stosuje się m.in. sterydy, sulfony, retinoidy, zewnętrzne maści i kremy steroidowe i niesteroidowe środki przeciwzapalne. Należy szczególnie unikać czynników drażniących skórę i błony śluzowe.

    02-02-01   Torbiel pojedyncza nerki

    U mojego ojca stwierdzono torbiel pojedynczą nerki. Czy to grożne schorzenie?

    Torbiel pojedyncza (samotna) nerki spotykana jest u wielu osób obojga płci po pięćdziesiątce i bywa, że (wbrew nazwie) może występować po kilka torbieli o średnicy od kilku milimetrów do 2-3 cm. Powstawanie tego typu torbieli nie jest wyjaśnione. Nie uznaje się tego zjawiska za groźne, wymaga to jednak obserwacji i okresowej kontroli USG, jeśli nie występują inne dolegliwości.
    Powiększenie (przerost) gruczołu krokowego może dawać objawy osłabienia strumienia moczu, czekania na rozpoczęcie oddania moczu, oddawanie moczu na raty, uczucie niecałkowitego oddania moczu. Podobne objawy może dać również np. zapalenie pęcherza moczowego lub cewki moczowej. Radzimy z wynikiem badania USG, wynikiem analizy moczu udać się do specjalisty urologa.
    Wydaje nam się, że podawane dolegliwości mogą być początkiem przerostu gruczołu krokowego. Trzeba jednak wykonać badanie przez odbytnicę, aby stwierdzić czy gruczoł nie uległ stwardnieniu, czy nie ma w nim guzów, aby nie przeoczyć poważniejszego schorzenia, sprawy nowotworowej.

    01-02-01   Choruję na toksoplazmozę

    Mam 28 lat i dwa lata temu wykryto u mnie toksoplazmozę ze wskaźnikim IgG 1500 IgM dodatni.

    Podjęłam leczenie, co nie było wcale łatwe, bo wysyłano mnie od jednego lekarza do drugiego i każdy miał inną teorię. Przyjęłam wtedy całą serię Daraprimu, ale nie było efektu. Po około roku podjęłam leczenie w Przychodni Specjalistycznej. Przyjęłam jedną porcję Bactrimu i całą serię (3 razy) Rovamycinum. Po całej kuracji wyniki spadły mi do IgG 80, a IgM jest dodatni.
    Robię to wszystko po to, aby móc spokojnie zajść w ciążę i nie mieć wyrzutów sumienia. Leczenie zakończyłam jakieś pół roku temu i chciałabym wiedzieć czy to wystarczy, czy trzeba cały czas być pod kontrolą?


    Rozumiemy Pani niepokój, gdyż zarażenie płodu pierwotniakiem Toksoplasma gondii jest bardzo niebezpieczne. Łożysko kobiety jest kolonizowane przez pierwotniaki i z niego może dojść do zakażenia płodu.
    Przepuszczalność łożyska zwiększa się w miarę rozwoju ciąży. Zachorowała Pani na węzłową postać toksoplazmozy. Leczenie węzłowej postaci toksoplazmozy wymaga często kilkakrotnego powtarzania kuracji antybiotykami. Odczyny serologiczne były u Pani bardzo wysokie. Po intensywnej antybiotykoterapii badania kontrolne wykazały znaczący spadek miana przeciwciał. Oznacza to, że leczenie odniosło skutek. Niskie miana IgM mogą utrzymywać się jeszcze kilka lat.
    Może Pani wykonać badanie wykazujące obecność materiału genetycznego T. gondii techniką PCR. Jest to nowa metoda diagnostyczna o wielkiej czułości. Wyniki tego testu ostatecznie zweryfikują, czy w Pani organizmie nie ma już pierwotniaka.
    Oczywiście przez cały czas musi być Pani pod kontrolą lekarza położnika oraz lekarza specjalisty chorób odzwierzęcych.

    31-01-01   Rozstępy

    Ważę około 100 kg. Przez ostatni rok udało mi się schudnąć 15 kilogramów. Byłoby wspaniale, gdyby nie pewna rzecz, która mnie martwi. Na moim brzuchu zrobiły się rozstępy, które szpecą moje ciało. Co będzie, gdy będę chudła dalej? Nie tylko stosuję dietę, ale i ćwiczę intensywnie. Mimo to rozstępy mam w dalszym ciągu. Jak można sobie z tym problemem poradzić?

    W Pani przypadku rozstępy powstały prawdopodobnie z powodu zbyt szybkiego powiększenia się objętości tkanki mięśniowej i nagłego schudnięcia.
    Aby zapobiec powstaniu nowych zmian, musi Pani zmniejszyć intensywność ćwiczeń lub zmienić ich charakter. Już istniejące rozstępy można smarować dostępnymi w aptekach i sklepach kosmetycznych kremami zalecanymi na tę dolegliwość.

    30-01-01   Rzęsistkowica

    Czy zakażenie rzęsistkiem pochwowym jest groźną chorobą? Jak można się przed nim ustrzec?

    Rzęsistek pochwowy to pasożyt bytujący w narządach płciowych i moczowych ludzi. Częściej spotykany jest u kobiet. Choroba, którą wywołuje, nazywa się rzęsistkowicą. Może ona mieć charakter ostry lub przewlekły. Wśród objawów typowych dla ostrej postaci rzęsistkowicy wymienia się u kobiet: żółtawozielonkawe upławy, świąd i pieczenie w pochwie, bolesne parcie na mocz, bóle w podbrzuszu; u mężczyzn: zapalenie napletka, żołędzi, cewki i pęcherza moczowego przejawiające się pieczeniem, bólami w kroczu, zaczerwienieniem powierzchni napletka. W postaci przewlekłej występują podobne dolegliwości o słabszym nasileniu.
    Zakażenie następuje najczęściej podczas stosunku płciowego (bezpośrednie), zdarza się też zakażenie pośrednie - przez bieliznę pościelową, w czasie korzystania z publicznych sanitariatów, basenów itp.
    Rzęsistkowicę wykrywa się podczas badania mikroskopowego, np. wydzieliny pochwy, osadu moczu. Właściwą terapię zaleca lekarz. Leczenie jest skuteczne, jeśli obejmuje wszystkie osoby zarażone - a więc np. małżeństwo. Podstawowe zasady profilaktyki to oczywiście unikanie przygodnych kontaktów płciowych, przestrzeganie zasad higiey osobistej, jak też dbanie o czystość domowych urządzeń sanitarnych.

    29-01-01   Jakie konsekwencje może mieć wykrycie gronkowca u czworonoga?

    U mojego psa wykryto gronkowca złocistego. Jestem zaniepokojony, czy ten rodzaj bakterii może zagrażać także ludziom. Czy można zachorować na jakąś chorobę w związku z tym?

    Samo wykrycie gronkowca złocistego nie powinno Pana przerażać. Stahylococcus aureus jest bakterią, której nosicielami jest wiele zwierząt i ludzi, ale nie powoduje ona żadnych objawów chorobowych.
    Istnieją jednak sytuacje, w których może dojść do jej uzjadliwienia. Wtedy ta względnie chorobotwórcza bakteria może okazać się groźna dla zwierzęcia oraz osób mających kontakt z chorym psem.
    Oczywiście, że będziemy starali się Panu pomóc, ale nie napisał Pan niestety, czy wykryty gronkowiec jest chorobotwórczy. Jeżeli nastąpiło jego uzjadliwienie, to w jakim miejscu organizmu psa uległ namnożeniu? Czy chodzi o stan zapalny gardła, uszu, skóry, tkanki podskórnej? A m
  • Komentarze

    kamil (niezweryfikowany) pon., 07/09/2012 - 00:48

    dzien dobry witam chciałem sie dowiedziec dlaczego moja dziewczyna ma jajnika w kształcie piłeczki po prawej stronie jajnika była normalnie u ginekologa i powiedział jej ze by zrobiła badania moczu,krwi i ob miała wszystko w pozadku oprucz ob miała małe na 4 i kazał jej po prostu przyjsc w trakcie miesiaczki ale własnie lekarz pojechał na wakacjie i jej sie skonczyła miesiaczka a on wraca za 2 dni ona pujdzie napewno do lekrza i mam prozbe miał ktos juz takie coś z kobiet juz bardzo prosze o pomoc dziekuje pozdrawiam
    xxx (niezweryfikowany) wt., 09/04/2012 - 21:12

    mam rybią łuskę i zastanawiam się czy moge oddawać krew

    Dodaj nowy komentarz